หลังจากจัดการให้เสี่ยวเหลียนเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็คลอเคลียกันอีกพักหนึ่ง หวงหย่งเห็นว่าดึกแล้ว ที่ไซต์งานถึงเวลาเลิกงานแล้ว
“เสี่ยวเหลียน ไว้ฉันค่อยมาหาใหม่”
หวงหย่งหอมแก้มเสี่ยวเหลียนสองที และบีบตัวเธออีกสองสามที ก่อนจะจากไปเขาให้เงินเธอ 20 หยวน
เฉินอวี้เหมยวิ่งลงบันไดมา โดยไม่สนใจสีหน้าประหลาดของหญิงชราทั้งสอง เธอพุ่งตรงออกประตูไป วิ่งออกไปนอกตรอก
พอพ้นตรอกมาได้ เฉินอวี้เหมยก็อึ้งไป
เธอมองซ้ายมองขวา จำไม่ได้ว่าตัวเองมาจากทางไหน
ในสายตาของเธอ ถนนทั้งสองฝั่งเหมือนกันหมด ไม่มีความแตกต่าง
เธอจำไม่ได้ว่าแยกทิศเหนือใต้ออกตกได้ยังไง
แล้วก็จำไม่ได้ว่าไซต์งานที่เธออยู่ชื่ออะไร
เฉินอวี้เหมยร้อนรนจนเหงื่อท่วมหัว พยายามนึกถึงเส้นทางที่เพิ่งเดินมาตอนมา
จำได้แค่ว่าพอออกประตูใหญ่ให้เลี้ยวขวา แต่กลับจำไม่ได้ว่าสองสามถนนสุดท้ายเลี้ยวไปยังไง
แย่แล้ว!
คราวนี้เสร็จแน่
เฉินอวี้เหมยสมองว่างเปล่า ว้าวุ่นทำอะไรไม่ถูก
มีคนข้างทางจ้องมองเธอ เธอร้อนจนหน้าแดง ไม่สนใจสิ่งอื่น หันซ้ายหันขวามองหาเส้นทาง
ตอนที่กำลังโกลาหลอยู่นั้น มีคนถามเธอเบาๆว่า “แม่หนู เธอจะกลับไปไซต์ก่อสร้างหรือเปล่า”
เฉินอวี้เหมยหันขวับไปมองคนถาม
เป็นชายวัยกลางคน หน้าเหลี่ยม กำลังยิ้มมองเธอ