เจียงเผิงกลอกตาไปมา มองใบหน้าของนางพลางยิ้มกริ่ม
“เจ้าลองว่าข้าไม่อึดอีกสิ วันนี้ข้าจะให้เจ้ารู้ถึงความเก่งกาจของข้า”
เพิ่งอ่านนิยายตอนเร้าใจจบ ทำเอาใจเต้นไม่หยุด คราวนี้มาโดนภรรยาตัวเองยั่วอีก ก็พลันคึกขึ้นมาทันที
เฉินจิ้งมองเขาอย่างกังขา สายตากวาดไปรอบหนึ่ง พลันเบิกตากว้าง ก่อนจะหัวเราะแล้วนอนลง
“ก็เร็วๆ สิ อืดอาดทำไม”
เจียงเผิงพับหน้านิยายไว้ เปิดผ้าห่มแล้วโถมตัวเข้าใส่
ท่วงท่าแบบนั้น เฉินจิ้งยิ้มมุมปาก โอบกอดแผ่นหลังเขาไว้
ผ่านไปครู่หนึ่ง
“เกิดอะไรขึ้น”
เฉินจิ้งถอนหายใจอย่างผิดหวัง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเหลือเชื่อ
“เจ้าก็บอกว่าจะให้ข้าเห็นความเก่งกาจของเจ้าไง แล้วความเก่งกาจล่ะ! แค่นี้เองเรอะ!”
น้ำเสียงนางเต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างปิดไม่มิด
ทั้งตัวพาลหงุดหงิดอยากลงไม้ลงมือกับใครสักคน
“จิ้ง ข้าขอ...”
ความห้าวหาญเมื่อครู่ของเจียงเผิงมลายหายสิ้น หลงเหลือไว้เพียงความท้อแท้
เฉินจิ้งโมโหจนต้องบิดท้องเขาแรงๆ “เจ้าก็ไม่รู้จักฝึกบ้างเลย ดูเนื้อตรงท้องเจ้าสิ ลองดูคนอย่างเจียงเหวินฮ่าวสิ หุ่นดีขนาดนั้น ต้องอึดกว่าเจ้าแน่! เจ้า... อ๊า!”
สิ้นเสียง ใบหน้าก็ถูกตบฉาดใหญ่
“เจ้ากล้าตีข้าเรอะ! เจียงเผิง ข้าไม่ยอมเจ้าแล้ว!”
เฉินจิ้งยื่นมือเข้าใส่จะสู้ เจียงเผิงกดนางไว้พลางเอ่ยเสียงเย็น
“เจ้าก็รู้แล้วสินะว่าเจ็บยังไง แล้วตอนเจ้าบิดข้า ข้าจะไม่เจ็บหรือ! พูดกันดีๆ ก็ไม่พูด กล้าลงไม้ลงมือ เจ้าทำให้ข้าโมโห ดูสิข้าจะตีเจ้าให้ตายไปข้าง!”
แรงตบเมื่อครู่ไม่ใช่เบา หูเฉินจิ้งอื้ออึงไปหมด