ด้านในมีถังไม้อาบน้ำ ดูใหม่เอี่ยม น่าจะเพิ่งทำเสร็จ
เฉินตงเม่ยดีใจขึ้นมา ถ้ามีถังนี้ ต่อไปก็ต้มน้ำอาบที่นี่ได้แล้ว นางวางกะละมังลง ลูบถังไม้ ผิวด้านในขัดมาจนเรียบลื่น
มองดูรอบๆ อีกครั้ง ด้านขวามือเมื่อเข้ามามีม้านั่งวางอยู่ ใช้นั่งหรือวางของก็ได้
พื้นปูแผ่นหิน ตรงมุมมีรูระบายน้ำ ตรงนั้นต่ำกว่า มีหินกั้นอยู่ คงเป็นที่เทน้ำอย่างที่เจียงเหวินฮ่าวว่า
เฉินตงเม่ยค่อยๆ เขยิบหินออก แล้วนั่งยองๆ ใช้น้ำ เสร็จแล้วก็เทน้ำลงตรงมุม น้ำไหลออกไปตามรู
สะดวกมาก
ตอนอยู่บ้านเดิมของเฉินตงเม่ย ตอนกลางคืนต้องไปส้วมเพื่อใช้น้ำ ไม่สะดวกเอาเสียเลย
เก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว เฉินตงเม่ยตรงไปเรือนตะวันตก
เพิ่งขึ้นเตียง เจียงเหวินฮ่าวก็เข้ามา
ในมือเขาถือไฟฉาย พอเข้าห้องก็ปิดประตูเบาๆ
สายตาทั้งสองประสานกัน เฉินตงเม่ยยิ้ม แล้วเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย
เมื่อคืนมึนๆ หลับไป มารู้ตัวชัดเจนเอาวันนี้ ว่าต่อไปนางจะต้องนอนกับชายคนนี้ทุกคืน
วันนี้ได้อยู่ด้วยกันหนึ่งวัน ระยะห่างของทั้งคู่ลดลงไปมาก จิตใจของเฉินตงเม่ยอบอุ่นขึ้นมา รู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย
“เหวินฮ่าว ถังอาบน้ำนั่นใช้ได้ไหม?”
เฉินตงเม่ยเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน
“เจ้าจะอาบน้ำหรือ?”
เจียงเหวินฮ่าวหยุดยืน “ข้าจะไปต้มน้ำให้ เตรียมน้ำให้เจ้าพอดี”
เฉินตงเม่ยรีบเรียกเขาไว้ “ไม่ใช่ ไม่ใช่ ข้าแค่ถามว่าถังนั้นใช้อาบน้ำได้ไหม ไม่ได้จะอาบตอนนี้”