หวังเสี่ยวเอ้อมองเฉินตงเม่ยด้วยสายตาละห้อย ทำให้เจียงเหวินฮ่าวไม่พอใจอย่างมาก
เขายืนอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ คนคนนี้ยังหน้าด้านพูดจาเหลวไหล
หรือคิดจะแย่งตงเม่ยไป?
ก็ดูท่าทางขี้ขลาดของเขาเองสิ คิดว่าพ่อเป็นหัวหน้าหมู่บ้านแล้วยิ่งใหญ่!
เมื่อกี้เห็นแก่ที่ขาเขาไม่ดีจึงยกโทษให้ ตอนนี้เห็นคนมันได้คืบจะเอาศอก ถ้าขืนทนอีก เขาก็เป็นไอ้โง่แล้ว!
หวังเสี่ยวเอ้อมองชายหนุ่มตรงเข้ามาหาตัวเอง ยกคางสูงแล้วตะโกนว่า "ฉันบอกให้นะ พ่อฉันเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน! ถ้าแกกล้าแตะต้องฉันแม้แต่น้อย ฉันจะทำแกให้เดือดร้อน!"
เฉินตงเม่ยตกใจจนหน้าซีด ตอนเจียงเหวินฮ่าวลงจากรถ เธอก็กระโดดลงตาม รีบวิ่งเข้าไปดึงตัวเขาไว้
"เหวินฮ่าว!"
พอเห็นเฉินตงเม่ยมา หวังเสี่ยวเอ้อก็พูดอีกว่า "ตงเม่ย เห็นไหม เขาไม่กล้าทำอะไรฉันเลยสักนิด เธอไม่น่าเลือกเขาเลย!"
"แกหุบปาก!"
เฉินตงเม่ยโกรธจนหน้าแดง
เธอดึงเจียงเหวินฮ่าวไว้แน่น แล้วพูดกับหวังเสี่ยวเอ้อว่า "ผัวฉันไม่ได้ไม่กล้าทำอะไรแก เขาสงสารแกต่างหาก! เขาทำแกยังกลัวมือตัวเองสกปรก!"
ผัวเธอแม้แต่นักเลงบนถนนยังกลัว หวังเสี่ยวเอ้อเป็นใครกัน!
เจียงเหวินฮ่าวรู้สึกได้รับการปลอบโยนจากเฉินตงเม่ยในทันใด มองเธออย่างแปลกใจแล้วสงบลง ให้ความร่วมมือยืนข้างหลังเธอ แล้วโอบไหล่เธอราวกับประกาศความเป็นเจ้าของ