เฉินตงเม่ยกับเจียงเหวินฮ่าวเพิ่งออกจากบ้าน เจียงเอ้อเฉิ่นก็ทำลับๆ ล่อๆ เข้ามาใกล้
“โอ๊ย! เจ้าเฮ่าจื๊อ พวกเจ้าสองคนเดินออกไป ชายงามหญิงเลิศ งามเสียจนเกินพูด เดินบนถนนคงให้คนมองไม่รู้เบื่อเลยนะ!”
พลางพูดสายตาพลางชำเลืองไปที่ตะกร้าในมือของเฉินตงเม่ย
“เจ้าเฮ่าจื๊อ การกลับไปเยี่ยมพ่อตาแม่ยายคราวนี้จะมาทำให้เสียหน้าบ้านเจียงเก่าของเราไม่ได้นะ วันนี้เจ้าต้องระวังตัวหน่อย เข้าใจไหม?”
เจียงเหวินฮ่าวเพียงมองนางแวบหนึ่ง แล้วทำมือต่อไป จัดการมัดซี่โครงหมูเข้ากับแฮนด์รถจักรยานให้เรียบร้อย
เจียงเอ้อเฉิ่นชินกับท่าทีที่เจียงเหวินฮ่าวมีต่อนางมานานแล้ว ไม่โกรธ ได้แต่ยิ้มพลางพูดหาเรื่อง
“สะใภ้รอง มองเจ้าช่างงามนัก เจ้าไม่รู้หรอก สองวันนี้ชาวบ้านในหมู่บ้านเราพากันถกเรื่องเจ้าเยอะแยะ บอกว่าเจ้าดูดี บอกว่าเจ้าหน้าตาน่าเอ็นดู เจ้าเฮ่าจื๊อของเราได้แต่งเจ้ามา ถือว่าไม่สูญเปล่าเลยนะ”
เฉินตงเม่ยเม้มปาก หน้าขึ้นสี ไม่รู้จะตอบอย่างไร
เจียงเหวินฮ่าวเอ่ยปากขึ้นตอนนั้น
“อาเฉิ่นรอง เจ้าคงไม่ได้ออกไปพูดจาเรื่อยเปื่อยนะ?”
เจียงเอ้อเฉิ่นอ้าปากค้าง รู้สึกผิด มองเขาแวบหนึ่ง เร่งเสียงให้ดังเพื่อยืนยัน
“ดูที่เจ้าพูดสิ ฉันใช่คนอย่างนั้นหรือ! ฉันไม่มีทางพูดแน่!”
เจียงเหวินฮ่าวมองนางแวบหนึ่ง กระตุกมุมปาก
เขารับตะกร้าจากมือของเฉินตงเม่ยวางบนเบาะหลัง คีบให้แน่นด้วยแหนบ แล้วใช้สายหนังรัดให้แน่นอีกที
เจียงเอ้อเฉิ่นถามด้วยความสงสัย “เจ้าให้เมียเจ้านั่งที่ไหนล่ะ?”
เฉินตงเม่ยก็กำลังจะถามอยู่พอดี เขาวางตะกร้าไว้ที่เบาะหลัง แล้วนางเล่า?
เจียงเหวินฮ่าวเงยหน้ามองเจียงเอ้อเฉิ่นแวบหนึ่ง อย่างหมดอารมณ์ “อาเฉิ่นรอง เจ้าเอาแต่เป็นห่วงบ้านฉันทั้งวัน เรื่องบ้านเจ้าเองเจ้าเป็นห่วงจนรู้เรื่องหรือยัง!”