ภายในห้องมืดสนิทในชั่วพริบตา
เจียงเหวินฮ่าวกอดคนในอ้อมแขนแล้วมุดเข้าผ้าห่มผืนเดียวกัน
“ตงเม่ย วันนี้ฉันไม่อยู่บ้าน เธอคิดถึงฉันมากไหม ฉันอยากให้เธอพูดความจริง บอกความรู้สึกที่แท้จริงในใจเธอ”
ในความมืด ต่างคนต่างมองไม่เห็นกัน เฉินตงเม่ยจึงกล้าขึ้นบ้าง
“อืม เหวินฮ่าว พอไม่เห็นหน้าเธอ ใจฉันมันว่างโหวง คอยแต่เฝ้ารอให้เธอกลับมา”
น้ำเสียงเธอเบาราวกับยุงบิน
ทว่าเจียงเหวินฮ่าวกลับได้ยินชัดเจนแจ่มแจ้ง
ร่างทั้งร่างของเขาเกร็งแน่น
ผู้หญิงในอ้อมกอดมีเขาอยู่ในใจ เช่นเดียวกับที่เขามีเธออยู่ในใจ
“ในใจเธอมีฉัน แล้วทำไมยังจะแยกผ้าห่มนอนกับฉันอีก”
เขาลงโทษเธอด้วยการเพิ่มแรงมือที่บีบเอวเธอเบาๆ
เฉินตงเม่ยรู้สึกทั้งชาทั้งคัน ดิ้นเร่าๆ ในอ้อมกอดเขา “ฉันกลัวเธอเป็นหวัด เมื่อคืนฉันรู้สึกว่าเธอตัวร้อน นึกว่าที่เรานอนด้วยกันแล้วเธอห่มผ้าไม่ดี ก็เลย...”
เจียงเหวินฮ่าว “...”
เขาจะอธิบายเรื่องตัวเองเป็นหวัดยังไงดี
พลางคิด เขาก็จับมือเธอ ให้เธอโอบรอบเอวเขาเอง
“งั้นลองดูตอนนี้สิ ฉันเป็นหวัดหรือเปล่า”
เฉินตงเม่ยยื่นฝ่ามือลูบแผ่นหลังเขาจริงๆ
ช่วงนี้เธอไม่ค่อยได้ทำงานหนัก ทาครีมบำรุงผิวทุกวัน ผิวที่มือจึงดีขึ้นกว่าแต่ก่อน แต่ยังห่างไกลคำว่าดีนัก
ทว่าฝ่ามือนี้ที่ลูบคลำบนแผ่นหลังเขา กลับรู้สึกสบายอย่างยิ่ง
เขาเลยถือโอกาสให้เธอเกาหลังให้
บรรยากาศที่ตึงเครียดเมื่อครู่ผ่อนคลายลงไปมากในบัดดล