เจียงเหวินฮ่าวดีดตัวลุกขึ้นทันที
เฉินตงเม่ยหอบหายใจ ดวงตาพร่ามัว ตกใจเสียงเคาะประตูจนสะดุ้งโหยง สติที่งัวเงียพลันตื่นเต็มตา
"ตงเม่ย เธอนอนต่อเถอะ ฉันจะออกไปดู!"
เขารีบสวมกางเกง ดึงลิ้นชักคว้าไฟฉายแล้วมุ่งหน้าออกไปนอกประตู
เฉินตงเม่ยเอามือแตะหน้าตัวเอง ร้อนผ่าว เธอดึงผ้าห่มมาคลุมโปงตัวเองไว้ จิตใจทั้งตื่นตระหนกและหวานซ่าน
เมื่อครู่...
เขาจูบเธอ
ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่
เหมือนท่านลุงก็ตื่นแล้ว แม้แต่ห้องของพ่อแม่สามีทางปีกตะวันออกก็เปิดประตู
ประตูด้านนอกเปิดออกแล้ว มีคนกำลังพูดอะไรบางอย่าง และมีคนร้องไห้
เหมือนเป็นเสียงผู้หญิง
เฉินตงเม่ยรีบลุกขึ้นนั่ง คนในบ้านตื่นกันหมดแล้ว มีแต่เธอที่ยังนอนอยู่ ดูไม่เข้าท่าเลย
ดีที่เสื้อผ้ายังไม่ได้ถอด จัดเสื้อผ้าและเส้นผมเล็กน้อย สวมรองเท้าแล้วก็ออกไป
"เหวินซง เหวินฮ่าว ให้ซิ่งหลบอยู่บ้านพวกนายสักคืนเถอะ เอ้อหนิวไม่กล้ามาหาตัวที่บ้านพวกนายหรอก!"
คนพูดเฉินตงเม่ยเคยเห็นมาแล้ว เป็นป้าสะใภ้โจวเพื่อนบ้านด้านซ้าย
ตอนนี้นางประคองหญิงสาวผมเผ้ายุ่งเหยิงคนหนึ่งอยู่
เกาหงเสียเดินเข้าไป "ชุ่ยฮวา เอ้อหนิวไม่อยู่บ้านไม่ใช่เหรอ กลับมาตั้งแต่เมื่อไร"
"เฮ้อ! หงเสีย ไอ้ลูกชายคนรองนี่ข้าไม่รู้จะเอายังไงแล้ว พวกเธอก็รู้ มันไม่ค่อยอยู่บ้านทั้งปี ข้างนอกก็ไม่รู้ทำอะไร เงินในบ้านถูกมันงัดเอาไปเกลี้ยง กว่าลูกสาวจะช่วยหาเมียมาให้ หวังว่ามันจะใช้ชีวิตดี ๆ แต่ก็ยังไม่อยู่บ้านอีก วันนี้กลับมา ข้าคิดว่าจะให้พวกมันเข้าหอเร็ว ๆ ปรากฏว่ามันบอกว่ามีคนรู้ใจอยู่ข้างนอก จะไล่ซิ่งไป ถ้าไม่ไปก็จะตี!