ระหว่างที่พูดอยู่ เกาหงเสียก็เดินเข้ามาในโรงครัว
“ป้าเจียง ขอบคุณที่ให้ลูกพักที่นี่นะคะ!”
หลินซิ่งน้ำตายังไม่ทันแห้ง พูดพลางตาแดง
“อ้าว! จะขอบคุณทำไมกัน เพื่อนบ้านใกล้เคียง มีเรื่องลำบากก็ช่วยเหลือกัน รีบๆ อย่าเก็บมาใส่ใจเลย เธอกินข้าวเย็นหรือยัง ถ้ายังกิน เดี๋ยวป้าทำอะไรให้กิน”
เกาหงเสียเอ่ยอย่างใจดี
หลินซิ่งรีบส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรค่ะ หนูกินข้าวเย็นมาแล้ว”
เกาหงเสียคิดว่าคนอย่างหลินชุ่ยฮวาคงไม่ใช่คนใจร้าย จึงไม่คะยั้นคะยออีก
เธอคว้าขวดยาจากมือของเฉินตงเม่ยมาทันที “ตงเม่ย เธอไปนอนก่อนเถอะ ตรงนี้มีแม่อยู่!”
“แม่ ตอนบ่ายหนูนอนมาหลายชั่วโมงแล้ว ตอนนี้ยังไม่ง่วงเลย ให้หนูช่วยทายาให้เขาเถอะ แม่ยุ่งมาทั้งวัน เหนื่อยพอแล้ว รีบไปนอนเถอะค่ะ!”
เกาหงเสียหัวเราะฮ่าๆ มองเธอ “โอ๊ย เพิ่งเข้าบ้านก็เริ่มสงสารแม่สามีแล้ว ฉันนี่ช่างโชคดีจริงๆ!
พวกเราคนแก่ นอนน้อย เธอรีบไปนอนเถอะ เหวินฮ่าวยังรอเธออยู่เลย!”
หลินซิ่งก็เร่งเธอ “ใช่แล้วตงเม่ย เธอฟังที่ป้าพูดเถอะ”
เจียงเหวินฮ่าวเดินเข้ามาตอนนั้น คว้าตัวเธอไว้ทีหนึ่ง “ไป พวกเรากลับไปนอนกันเถอะ ตรงนี้มีแม่อยู่”
ถูกเจียงเหวินฮ่าวจับมือต่อหน้าทุกคน ใบหน้าของเฉินตงเม่ยแดงก่ำขึ้นทันที
เกาหงเสียก็ยิ้มกริ่มอีก “เร็วไป เร็วไป!”
เฉินตงเม่ยเขินอายจนพูดอะไรไม่ออก ก้มหน้าถูกเจียงเหวินฮ่าวลากออกไป
กลับมาถึงห้อง เฉินตงเม่ยสะบัดมือเจียงเหวินฮ่าวออก หน้าแดงจ้องเขาแว้บหนึ่ง “เธอ เธอจะจับมือฉันต่อหน้าแม่ทำไมกัน? ฉัน...”