"จะให้มันอยู่สุขสบาย ฝันไปเถอะ!"
หวังซิ่วเจินพูดอย่างหัวเสีย
เด็กไม่ตายนั่นสมควรต้องลำบากตรากตรำ ถึงจะตอบแทนบุญคุณที่เลี้ยงมันมาได้
"พี่ใหญ่ แม่สามีของตงเม่ยเป็นยังไงบ้าง คุยด้วยง่ายรึเปล่า?"
ถ้าแม่สามีของเด็กไม่ตายตงเม่ยนั่นเป็นคนที่เข้ากันยากล่ะก็ นางจะดีใจมาก รอให้มีโอกาส จะไปหาแม่สามีนั่น เล่าเรื่องของตงเม่ยให้ฟังเสียให้หมด
เพื่อให้แม่สามีใช้งานมันหนัก ๆ
แบบนั้นถึงจะทำให้ตงเม่ยรู้ว่า บ้านตัวเองนี่แหละดี
ถึงตอนนั้นเด็กไม่ตายนั่นก็จะกลับมาทำงานให้เอง
อีกอย่าง อวี้เหมยของนางยังไปลำบากอยู่ข้างนอกเลย แล้วทำไมต้องให้มันไปสุขสบายที่บ้านเจียง
"แม่สามีตงเม่ยหรือ! คนนั้นเสียงดัง ทำงานคล่องแคล่ว แถมยังปกป้องคนของตัวยิ่งกว่าไอ้หนูเจียงอีก!"
เฉินหงอิงทบทวนไปด้วย แล้วเล่าต่อ "เมื่อวานพวกเขานึ่งหมั่นโถว ป้าสะใภ้ของไอ้หนูเจียงเอาฮวาเจวี่ยนมาให้สองสามอัน แม่ผัวมันบอกว่าฮวาเจวี่ยนนั่นหอมอร่อยดี จะเก็บไว้ให้ตงเม่ยกินทั้งหมด ตงเม่ยบอกให้ทุกคนกินด้วยกัน แม่ผัวมันบอกให้เก็บไว้กินเล่น แล้วยังมี..."
นางชะงักไป คิดถึงขนมในห้องตงเม่ย ไม่รู้ว่าควรพูดหรือไม่
"มีอะไรอีก?"
หวังซิ่วเจินหายใจถี่ขึ้น
แม่สื่อแม่ชักนี่ทำไมถึงไม่เหมือนใคร
สะใภ้ใหม่เข้าบ้าน ไม่ควรถูกใช้งานหนักหรอกหรือ?
ยังจะเก็บฮวาเจวี่ยนไว้ให้มันกินคนเดียวอีก ไม่กลัวมันจะกินจนตายเลย!
ฮวาเจวี่ยนอร่อยจะตาย ข้างบนทาน้ำมัน โรยเกลือด้วย ต้องหอมอร่อยแน่ ๆ