“เกาะพวกเขากินงั้นหรือ”
เฉินตงเม่ยคิดว่าตนเองหูฝาดไปหรือเปล่า
มุมปากกระตุกเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน “ท่านป้า ท่านว่าหากพวกเขาประสบความสำเร็จ ข้าจะเกาะพวกเขากินได้หรือ”
เฉินหงอิงพยักหน้า “ต้องได้สิ ยัยหนู ก็เป็นพี่น้องกันทั้งนั้น อีกอย่างยังมีป้าอยู่นะ ตราบใดที่ป้ายังอยู่ เจ้าต้องเกาะพวกเขากินได้แน่”
เฉินตงเม่ยพลันตาแดง
“ท่านป้า รีบกลับเถิด ไม่ต้องพูดแล้ว บุญคุณของพวกเขา ข้าไม่อยากเกาะ ข้าไม่สนใจบุญคุณของพวกเขาแม้แต่น้อย”
หลายปีมานี้ ท่านป้าอยู่ตลอด แต่เมื่อไรเล่าที่นางเคยเกาะท่านป้ากินได้มากมาย
แม่ตีนางได้ตามอำเภอใจ พ่อไม่เคยเห็นนางเป็นคนเลยสักครั้ง สองสามคำก็ไม่เคยพูดด้วย
ส่วนพี่ใหญ่เฉินอวี้เหมย ภายนอกเสแสร้งทำเป็นใจดี แต่แท้จริงแล้วก็แค่ใช้นางเป็นเด็กรับใช้ บางครั้งก็เป็นแพะรับบาป
ส่วนฝาแฝดน้องชายน้องสาว ไม่เคยเห็นนางเป็นพี่รองเลยสักนิด
อย่าว่าแต่ให้ความเคารพนาง
หากพวกเขาได้ดี คนอื่นอาจเกาะกินได้ แต่ก็คงไม่ตกถึงนางผู้ไร้คนเหลียวแล
จะได้เกาะพวกเขากิน เป็นเรื่องน่าขันสิ้นดี
อีกอย่างนางก็ไม่เห็นจะอยากได้
ชาตินี้หวังเพียงรักษาระยะห่างจากพวกเขา
“ตงเม่ย! ไฉนเจ้าถึงดื้อดึงไม่ยอมฟังเช่นนี้เล่า! ร้อนใจป้าจนจะตายแล้ว”
เฉินหงอิงกระทืบเท้า ถอนหายใจด้วยความโมโห แล้วหมุนตัวเดินจากไป
“ตงเม่ยเอ๋ย ข้าจะมาหาใหม่ครั้งหน้า หวังว่าเจ้าจะคิดตก”