“หา?”
โจวลี่ฮวาเบิกตากว้าง “นังตงเม่ยนี่ใจแตกแล้วจริงๆ เพิ่งออกเรือนไปไม่กี่วันก็กล้าพูดแบบนี้ อวี้ฉินบ้านข้าตอนเยี่ยมพ่อตาแม่ยายยังช่วยสุมฟืนหุงข้าวเลย”
เฉินอวี้หงที่อยู่ข้างๆ รีบสมทบ “ใช่ พี่สาวข้ากลับมาไม่ใช่แค่หุงข้าว ยังซักเสื้อผ้าด้วย นังตงเม่ยนี่ไม่รู้ความแท้ๆ”
เฉินจิ้งเบะปาก “เพิ่งแต่งงานกัน เจียงเหวินฮ่าวตามใจนาง นางก็เลยจะเหยียบจมูก!”
ป้าหนิวกระตุกแขนเสื้อหวังซิ่วเจิน “ซิ่วเจินเอ๋ย เมื่อกี้เจ้าไม่น่าตีนังตงเม่ยเลย เด็กนี่โกรธแล้ว!”
เฉินหงอิงเห็นทุกคนเข้าใจผิดหมด รีบพูดว่า “นี่ไม่ใช่ความตั้งใจของตงเม่ย แต่เป็นของเหวินฮ่าวต่างหาก!”
หวังซิ่วเจินถลึงตา “จะเป็นความตั้งใจของใครก็เถอะ ถ้าตงเม่ยคิดจะกินของสำเร็จรูป นอกจากข้าจะตายไปแล้ว!”
นางไม่เชื่อหรอกว่า ไอเด็กไม่ตายนี่จะกล้าขัดคำสั่งนาง!
เสื้อกับยางรัดผมไม่ยอมให้ ก็ทำให้นางโกรธมากพอแล้ว ยังจะคิดมากินของสำเร็จรูปอีก!
สวยนักรึไง!
“พี่ใหญ่ อย่าอธิบายให้เสียเวลาเลย ข้าจะบอกให้ เย็นนี้ข้าจะไม่หุงข้าวให้เด็ดขาด ให้นางกินอึไปซะ!”
หวังซิ่วเจินพูดกับเฉินหงอิงด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
เฉินหงอิงโกรธจนมือสั่น “ซิ่วเจินเอ๋ย ถ้ามิใช่เห็นแก่เจ้ากับกว่างเถียน วันนี้ข้าก็ไม่มา!”
เฉินอวี้หงข้างๆ พูดจาเสียดสี “อา มองเห็นแก่ลุงรองกับอารอง พี่ช่วยงานไว้ไม่น้อยเลยนะ พวกข้าเป็นหลานสาวพี่เหมือนกัน แต่พี่ใส่ใจนังตงเม่ยมากกว่าข้านัก! พี่ไม่เพียงเลี้ยงนางมาจนโต ยังหาสามีดีๆ แบบนี้ให้นางอีก ถ้านังตงเม่ยไม่หน้าตาเหมือนอาสะใภ้รอง ข้าจะสงสัยว่านางเป็นลูกแท้ๆ ของพี่เสียแล้ว”