คนที่วิ่งมาคือเจียงเหวินหู่ ลูกชายคนรองของบ้านเจียงเอ้อเฉิ่น
ยังอยู่ไกลโข เขาก็ยิงฟันยิ้ม ตะโกนเสียงดังว่า “กระโดดแล้ว! กระโดดลงส้วมแล้ว! ตัวเต็มไปด้วยขี้ เหม็นชิบ!”
เจียงเหวินหู่พูดอย่างออกรส ราวกับกำลังเล่าเรื่องน่ายินดีสักเรื่อง
เจียงฟู่กุ้ยหน้าเข้มขึ้นเล็กน้อย มองไปทางเจียงเหวินฮ่าว
“นี่เจ้า ครั้งหน้าจะเปลี่ยนวิธีแกล้งคนไม่ได้หรือ ต้องใช้วิธีน่าขยะแขยงแบบนี้!”
เจียงเหวินฮ่าวแบมือทั้งสอง “ข้าไม่มีทางเลือกหรอก ก่อนหน้านี้ข้าต่อยคน ท่านบอกว่าข้าจะต่อยคนตายได้ ให้ข้าเปลี่ยนวิธี ข้าก็เปลี่ยนให้แล้ว”
“เจ้า...”
เจียงฟู่กุ้ยหมดคำพูด “นี่เจ้ากำลังโยนความผิดให้ข้าหรือ?”
เจียงเทาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หัวเราะหึ ๆ “พ่อ พี่ฮ่าวจะโทษพ่อได้ยังไง”
พูดพลางเหลือบมองเฉินตงเม่ย “พวกมันรังแกถึงตัวพี่สะใภ้ ถ้าเป็นข้าบ้าง ข้าก็ไม่ปล่อยพวกมันง่าย ๆ หรอก”
เจียงฟู่กุ้ยถลึงตาใส่ลูกชายตัวเอง “ไอ้ตัวเด่น เจ้าไม่เอาดี เรียนแต่เรื่องนอกลู่นอกทางพวกนี้จากพี่ฮ่าวของเจ้า!”
ระหว่างที่เลขากล่าวเตือนเจียงเหวินฮ่าวอยู่นั้น มีคนหัวเราะคิกคักพูดคุยเรื่องของตระกูลโจว
โจวต้าเกินที่อยู่ข้าง ๆ มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก
“ท่านเลขา ข้าจะกลับไปบอกน้องสองน้องสามของข้า แล้วท่านก็บอกเหวินฮ่าวด้วยว่าคราวหลังให้ระวังหน่อย แค่พวกผู้หญิงปากเสียพูดไม่กี่คำ ถึงกับทำกันถึงขนาดนี้ มันเกินไปหน่อย!”
เจียงฟู่กุ้ยหน้าตาย ตอบไม่ถูก มองไปทางเจียงเหวินฮ่าว
เจียงเหวินฮ่าวหน้าชา
“ท่านลุงโจว คำพูดของท่านข้าไม่ชอบฟังเลย อะไรที่ว่าผู้หญิงพูดไม่กี่คำ พรุ่งนี้ข้าจะให้แม่ข้าไปลองพูดดูสักสองสามคำที่บ้านพวกท่าน”