จอบเหล็กฟาดลงไปวินาทีนั้น โจวเอ้อเกินใช้แรงทั้งหมดที่มี
เขานึกถึงความอัปยศในคืนนั้น นึกถึงตอนที่ของลับของเขาไม่ยอมตั้งตรง ความอัดอั้นตันใจที่อยู่ภายใน
ทั้งที่ต้องการมาก แต่พอถึงเวลาคับขัน สมองก็จะนึกถึงความรู้สึกตอนถูกมดแทะในคืนนั้น ทันใดนั้นข้างล่างก็เย็นเฉียบ วูบเดียวก็ห่อเหี่ยวไป
นั่นคือศักดิ์ศรีของเขาในฐานะลูกผู้ชาย
วันนี้เขาจะกลับมาเอาศักดิ์ศรีลูกผู้ชายคืน
เห็นเจียงเหวินฮ่าวยืนอยู่หน้าประตู ขนาบข้างด้วยคนของเขาทั้งนั้น กะประมาณว่าเจียงเหวินฮ่าวหลบไม่พ้นแน่
แต่จังหวะที่หัวใจเขาพองโตด้วยความยินดีนั้นเอง เอวก็ถูกกระบองฟาดอย่างแรงเข้าให้ พลังทั่วร่างพลันหายวับ จอบหลุดมือ ทั้งร่างล้มไปทางขวา
จอบกระเด็นด้วยวิถีประหลาดไปทางซ้าย ฟาดเข้าใส่ขาของโจวเซี่ยงหยาง ลูกชายคนโตของเขา เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นทันใด
กว่าที่โจวเอ้อเกินจะตั้งสติได้ พวกตระกูลโจวก็ลงไปนอนกองกับพื้นหมดแล้ว เหลือเพียงเจียงเหวินฮ่าวที่ยืนอยู่ตรงนั้น
เขาไม่ได้ขยับด้วยซ้ำ กระบองถูกถือไว้ในมืออย่างไม่ยี่หระ
สีหน้าราบเรียบ มองไปทางพวกเขาด้วยแววเย้ยหยัน
"ก็แค่นี้เองเหรอ!"
"พวกเจ้าห้าคน สิบแขนสิบขา แถมมีของมาเพียบ ยังสู้กระบองของข้าไม่ได้เลย!"
เขาแกว่งกระบองขึ้นมา แล้วค่อย ๆ เดินไปรอบ ๆ พวกนั้น
"เอาล่ะ ว่ามา ว่าจะให้ข้าหายโมโหยังไง? จะไปกระโดดส้วมกันเอง หรือให้ข้าราดกองปุ๋ยมนุษย์ใส่บนเตียงพวกเจ้าดีล่ะ!"
ในส้วมมีแต่ขี้และเยี่ยว ฤทธิ์ทำร้ายไม่มาก แต่ก็ชวนขยะแขยงสุด ๆ