เฉินตงเม่ยมองดูที่นอน ซึ่งปูด้วยเบาะรองนอนบาง ๆ ข้าง ๆ ยังมีผ้าห่มพับอยู่เรียบร้อยผืนหนึ่ง
ในกระท่อมแม้จะเรียบง่าย แต่ก็เก็บกวาดจนสะอาดหมดจด
"นี่เป็นของบ้านเรา เธออย่ากลัวไปเลย! ภูเขาทางลาดใต้ทั้งหมดนี้เป็นของบ้านเรา ที่ดินผืนนี้เป็นที่ฉันกับพ่อแม่ช่วยกันบุกเบิกมาก่อน สองปีที่แล้วมีคนแอบมาตัดไม้บนเขาพวกเราอยู่บ่อย ๆ พ่อก็เลยสร้างกระท่อมมุงจากหลังนี้ขึ้น บางทีกลางคืนท่านก็มานอนที่นี่ หลังจากฉันกลับมา ส่วนใหญ่ก็จะนอนอยู่ที่นี่"
พูดพลางเขาเอื้อมมือไปลูบที่โต๊ะไม้หยาบ ๆ ตัวหนึ่ง "ดูสิ กระท่อมนี้สะอาดมาก หลังกระท่อมยังมีแอ่งน้ำเล็ก ๆ อีกแห่ง เป็นน้ำพุจากภูเขา อีกสักครู่เราไปอาบน้ำกันที่นั่นได้"
เฉินตงเม่ยจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจว่าเขาหมายความว่าอย่างไร
"ไม่นอนแล้ว เมื่อกี้ก็นอนมาแล้วที่บ้าน ถ้าตอนนี้ยังจะนอนอีก กลางคืนได้นอนไม่หลับแน่
ถ้าคุณง่วงก็นอนไปเถอะ ฉันจะถักเสื้อไหมพรมต่อ"
พูดจบ เจียงเหวินฮ่าวก็ไม่ได้ตอบอะไร
เฉินตงเม่ยมองเขาด้วยความประหลาดใจ ก็เห็นเขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ทำให้แก้มร้อนผ่าว
"คุณ... อ้า!"
เพิ่งเอ่ยคำพูดออกไป ก็ถูกเจียงเหวินฮ่าวโอบเอวอุ้มขึ้น ประตูไม้หยาบ ๆ ของกระท่อมถูกเขาใช้เท้าถีบปิด มันโยกคลอนอย่างน่าสงสารอยู่สองสามที
"ตงเม่ย ที่นี่ไม่มีคนอื่น มีแค่เราสองคน เธอจะร้องตะโกนดังแค่ไหนก็ได้ ไม่ต้องกลัวพ่อกับแม่ได้ยิน ไม่ต้องกังวลว่าจะเขินอาย พอเธอชินกับเรื่องระหว่างเราแล้ว หน้าเธอก็จะหนาขึ้นเอง"
"เจียงเหวินฮ่าว! คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ! อ้า!"
เจียงเหวินฮ่าววางตัวเธอลงบนที่นอน ก้มลงจูบที่แก้มเธอหนึ่งที