ตอนที่เจียงเหวินฮ่าวกับเฉินตงเม่ยถึงบ้าน ฟ้าก็มืดค่ำแล้ว
"ทำไมกลับดึกปานนี้"
เกาหงเสียกวาดตามองทั้งคู่ ก่อนเรียกให้ไปกินข้าวที่โรงครัว
"พวกเรารอพวกเจ้าไม่ไหวก็เลยกินก่อน คืนนี้นอนเร็วหน่อย พรุ่งนี้เราจะนึ่งหมั่นโถวกันสองกระทะ แล้วจะผึ่งเส้นแห้งเพิ่มด้วย เจ้ากับพ่อของเจ้าช่วยกันปรับลานดินให้เรียบเสมอกัน วันมะรืนนี้ไปทางหุบด้านใต้เก็บข้าวโพดกัน"
เจียงเหวินฮ่าวพยักหน้า
แล้วจูงมือเฉินตงเม่ยไปนั่งกินข้าว
"เหวินฮ่าว เจ้าใช้ให้เมียเจ้าทำงานหรือเปล่า"
เกาหงเสียถามขึ้นกลางคัน
เจียงเหวินฮ่าวชะงัก มองเฉินตงเม่ยโดยไม่รู้ตัว
"เปล่านะขอรับ นางนั่งถักไหมพรมอยู่ข้าง ๆ ข้าไม่ได้ให้ทำงานนะขอรับ นาง..."
บนหน้าตงเม่ยมีรอยอ่อนล้าเห็นได้ชัด เห็นชัดว่าเหนื่อย
มือที่จับตะเกียบของเฉินตงเม่ยสั่นน้อย ๆ ตะเกียบแทบหลุดมือ
"เปล่าเจ้าค่ะแม่ เหวินฮ่าวไม่ได้ให้ข้าทำงานเจ้าค่ะ"
นางก้มหน้าลง แก้มร้อนผ่าว น้ำเสียงแผ่วเบา
ไม่รู้ว่าเรื่องแบบนั้นนับว่าทำงานไหม
เกาหงเสียสังเกตเห็นสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติของเฉินตงเม่ย ในใจก็กระจ่างแจ้ง
นางทำหน้ากลั้วใส่เจียงเหวินฮ่าว "ใกล้งานเก็บเกี่ยวข้าวฟางแล้ว ตอนนั้นตงเม่ยจะอยู่บ้านช่วยเราต้มน้ำและเฝ้าบ้าน เจ้าก็อย่าไปรบกวนนางอีกล่ะ ไว้ให้งานเก็บเกี่ยวเสร็จก่อนค่อยว่ากัน"
เจียงเหวินฮ่าวเบ้ปาก ไม่ได้ตอบอะไร
ตกกลางคืน เฉินตงเม่ยล้มตัวลงนอนหลับทันที
เจียงเหวินฮ่าวล้างหน้าแปรงฟันเสร็จขึ้นไปบนเตียงอุ่น พบว่าคนหลับสบายแล้ว เขาถือตะเกียงน้ำมันก๊าดส่องดูใบหน้ายามหลับของนางอย่างละเอียดลออ ในใจพลันรู้สึกปวดใจ