เฉินตงเม่ยดูแล้วใจเต้นตึกตัก ดึงชายเสื้อเจียงเหวินฮ่าว แล้วยักคางไปทางลานบ้านข้าง ๆ
เจียงเหวินฮ่าวมองนางแวบหนึ่ง แล้วมองตามสายตานางไปทางบ้านข้าง ๆ
“มีอะไรหรือ”
เขาถาม
เฉินตงเม่ยตกใจ “เบาเสียงหน่อยสิ!”
เจียงเหวินฮ่าวมองนางอย่างประหลาดใจ
เฉินตงเม่ยลดเสียงลง กระซิบว่า “พี่ใหญ่กับนางไปภูเขาด้านหลังด้วยกัน นี่มัน...”
เจียงเหวินฮ่าวกระตุกมุมปาก ก้มลงกระซิบข้างหูนางว่า “คิดไม่ถึงเลยนะ เจ้านี่ความคิดบรรเจิดจริง แต่เรื่องของสองคนนั้น เจ้าอย่าได้คิดเรื่อยเปื่อย พี่ใหญ่ไม่ใช่คนมั่วซั่ว หลินซิ่งก็เป็นคนซื่อ พี่ใหญ่แค่ช่วยเหลือนางบ้างบางครั้ง”
เฉินตงเม่ยรีบพยักหน้า ทำสีหน้าเคร่งขรึม “พี่หลินซิ่งก็น่าสงสารจริง ๆ”
นางไม่คาดเดาไปเรื่อยอีก
ตากผ้าเสร็จ เจียงเหวินฮ่าวให้นางกลับห้องก่อน เขาจะไปหาพี่ใหญ่
พี่ใหญ่กลับมาด้วยสีหน้าดีมาก มุมปากมีรอยยิ้ม คล้ายจะอารมณ์ดีมาก
เฉินตงเม่ยอยู่ในห้อง ถักเสื้อไหมพรมต่อ
ครู่หนึ่ง เจียงเหวินฮ่าวเข้ามา เห็นนิ้วนางพลิกไปมา ไหมพรมคล่องแคล่วอยู่บนเข็มถัก เขาก็ยิ้มแป้นเดินเข้าไปใกล้
“ถักเสื้อเมื่อยมือไหม”
เฉินตงเม่ยเงยหน้ามองเขา ปรายตาใส่เขาอย่างหมั่นไส้ “เจ้าเป็นห่วงมือข้าอย่างนั้นหรือ”
เจียงเหวินฮ่าวถูกสายตาปรายตาของนางทำให้ขำ หัวเราะเบา ๆ สองที “ข้าเป็นห่วงเจ้านะ”
พูดพลางเอื้อมมือไปแตะชายเสื้อที่ถักเสร็จแล้ว “กว้างอย่างนี้ เจ้าใส่แล้วจะพอดีตัวหรือ”
“นี่ทำให้เจ้านะ”
เฉินตงเม่ยพูดพลางหยุดมือ ยืนขึ้น ดึงชายเสื้อมาทาบใต้เอวเจียงเหวินฮ่าวเพื่อเทียบขนาด