“อ๊า!”
ซูเสี่ยวเหนียนร้องตกใจ เผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง กล่องยาในมือเกือบหล่นลงพื้น
“กู้หมิง อย่าทำให้ฉันตกใจสิ ข้างหน้าเป็นรังของพวกสัตว์ประหลาดนั่นเหรอ?”
“ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็...”
กู้หมิงโบกมือ
“ช่างเถอะ เราไม่มีทางเลือกแล้ว”
เขาหันกลับไปมองทางเข้าด้านหลัง ซึ่งถูกหนามหินปิดตาย
“ถ้าไม่หนีเข้ามาที่นี่ เมื่อกี้พวกเราก็ตายไปแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซูเสี่ยวเหนียนเม้มริมฝีปากเบา ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะไม่พูดอะไรต่อ
ดูเหมือนเธอจะยอมรับความจริงแล้ว
“แล้ว...ตอนนี้จะเอายังไง?”
กู้หมิงก้าวออกไปหนึ่งก้าว แสงหลากสีปรากฏขึ้นอีกครั้งในดวงตา เขาใช้เนตรสืบต้นกำเนิด
ชั่วพริบตา โครงสร้างทุกอย่างในระยะร้อยเมตรเบื้องหน้าก็ปรากฏชัด สิ่งทั้งมวลในโลกแปรเปลี่ยนเป็นเส้นไหมสีทอง
เขากวาดตามองเบื้องหน้าและด้านซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว
เบื้องหน้าและทางซ้ายมีผีดูดเลือดจำนวนมากอาศัยอยู่ คาดว่ามีราวร้อยตัว ทั้งหมดกำลังหลับใหล
แต่มีเรื่องหนึ่งที่แปลกมาก
ภายในร่างของผีดูดเลือดเหล่านั้นดูเหมือนจะมีเส้นสีแดงที่มองไม่เห็น เชื่อมต่อไปยังส่วนลึกของแดนลี้ลับ...
ขณะที่เขากำลังจะมองต่อ จู่ ๆ—
ความเจ็บแปลบอย่างรุนแรงก็ปะทุขึ้นจากส่วนลึกของลูกตา
กู้หมิงยกมือขึ้นกดบริเวณดวงตาทั้งสองข้างโดยสัญชาตญาณ
บ้าเอ๊ย อะไรกันเนี่ย?
เหมือนตาจะระเบิดแล้ว!
ในตอนนั้นเอง
เซี่ยหลิงเยี่ยนคล้ายสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา จึงหันมามอง
“กู้หมิง?”
“ฉันไม่เป็นไร”
เสียงฝีเท้าใสกังวานดังใกล้เข้ามาจากระยะไกล