“เสี่ยวเหนียน นี่คืออะไร?”
กู้หมิงเดินเข้าไป พลางมองเห็นสิ่งของที่เธอประคองไว้ในมือทั้งสองข้าง
มันคือหยกประดับสีเหลืองปนขาว เนื้อใสแวววาว ภายในราวกับมีบางสิ่งกำลังไหลเวียนอย่างช้า ๆ
เครื่องป้องกันตัว อย่างน้อยก็ระดับสาม!
กู้หมิงอดใจเต้นขึ้นมาไม่ได้
เครื่องป้องกันตัวระดับนี้สามารถต้านทานการโจมตีเต็มกำลังของผู้แข็งแกร่งขั้นควบแน่นพลังปราณได้!
ถึงขั้นมีสรรพคุณช่วยให้คนฟื้นคืนชีพได้ด้วย!
ยิ่งไปกว่านั้น คนที่สามารถสร้างของแบบนี้ได้ในเมืองชิงอู่ทั้งเมืองมีไม่ถึงสามคน
ห้องรับรางวัลนี่ช่างอู้ฟู่จริง ๆ!
มีทั้งแก่นอสูรระดับสาม ทั้งเครื่องป้องกันตัวระดับสาม
“เสี่ยวเหนียน เครื่องป้องกันตัวในมือเธอเรียกว่าเครื่องรางคุ้มกายแสงเสวียน เป็นของวิเศษช่วยชีวิตที่ทรงพลังมาก”
“รีบเก็บไว้เถอะ บางทีตอนคับขันมันอาจช่วยชีวิตเธอได้”
เซี่ยหลิงเยี่ยนเดินเข้ามาพลางเอามือไพล่ไว้ด้านหลัง
กู้หมิงมองท่าทางของอีกฝ่ายแล้วก็อดสงสัยไม่ได้
ตอนเดินเข้ามาเธอเอามือขวาไพล่หลังตลอด แถมสายตายังหลบเลี่ยงอย่างจงใจ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
“พี่เซี่ย”
“หืม?”
“ของในหีบใบสุดท้ายถูกพี่เอาไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ข้างในมีอะไรน่ะ?”
เซี่ยหลิงเยี่ยนเบือนหน้า มุมปากฝืนยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
“เอ่อ... ไม่มี ไม่มีอะไรหรอก”
“ก็คล้าย ๆ กับของวิเศษที่พวกเธอถืออยู่นั่นแหละ”
ตอนนั้นเอง ต้าเหลืองย่องไปด้านหลังเธออย่างเงียบเชียบ สูดดมด้วยจมูกสองสามที ก่อนอ้าปากงับกลืนลงไป
มือของเซี่ยหลิงเยี่ยนถูกกระชากจนเหวี่ยงไปด้านหลัง ของวิเศษชิ้นนั้นหลุดมือ
ชั่วขณะที่มันลอยออกไป ในที่สุดกู้หมิงก็เห็นชัดเจน
มันเป็นแค่เนื้ออสูรตากแห้งชิ้นหนึ่งเท่านั้น
ขนาดพอ ๆ กับฝ่ามือ ส่องประกายวาววับ ทั้งยังมีกลิ่นหอมชวนให้ยากจะปฏิเสธจากไขมันที่แทรกอยู่