“บัดซบ! แดนลี้ลับแห่งนี้มีปัญหาจริง ๆ ด้วย!”
เซี่ยหลิงเยี่ยนสบถในใจ พลันยกมือทั้งสองขึ้น กางนิ้วทั้งห้า เปลวเพลิงพวยพุ่งออกมา
ตูม!
กำแพงเพลิงสายหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าในชั่วพริบตา กั้นระหว่างพวกเขากับฝูงผีดูดเลือด
ซี้ด!
เหล่าผีดูดเลือดที่กำลังจะพุ่งเข้ามาถูกคลื่นเพลิงที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นบีบให้ถอยไปหลายก้าว พวกมันยืนคำรามอยู่ห่างออกไป
เห็นได้ชัดว่าเปลวเพลิงสร้างความเสียหายให้พวกมันได้อยู่บ้าง
แต่ถ้ากำแพงเพลิงนี้หายไปเมื่อไร
สัตว์ประหลาดพวกนั้นก็จะพุ่งเข้ามาฉีกร่างทั้งสามเป็นชิ้น ๆ
เซี่ยหลิงเยี่ยนมองภาพตรงหน้า สมองเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว
จะทำยังไงดี?
ข้างหน้าเป็นสัตว์ประหลาดที่ฆ่าไม่ตาย ส่วนข้างหลังก็มีฝูงสัตว์ร้ายไล่ตามมา ไม่มีทางหนีแล้ว!
พลังเลือดลมของกู้หมิงก็เหลือไม่ถึงครึ่ง กระบวนท่านั้นแทบจะสูบพลังเขาจนหมด แม้กินโอสถฟื้นปราณเข้าไปก็แค่ฝืนประคองตัวไว้ได้
ไม่มีทางระเบิดพลังแบบเมื่อครู่อีกครั้งได้แน่
ต่อให้เขาเปิดทางข้างหน้าได้จริง ฉันกับซูเสี่ยวเหนียนก็ทำอันตรายสัตว์ประหลาดพวกนั้นไม่ได้ ถ้าบาดเจ็บขึ้นมา เราก็จะกลายเป็นภาระของเขา!
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฝูงสัตว์ร้ายที่ยังไล่ตามมาติด ๆ
สัตว์ดุร้ายเหล่านั้นเบียดเสียดกันแน่นขนัด เหยียบย่ำกันเอง แค่พุ่งเข้ามาก็เหยียบพวกเราสามคนจนเละได้แล้ว
เธอกัดฟันแน่น เล็บแทบจิกเข้าไปในเนื้อ
หลิงเยี่ยน รีบคิดหาทางสิ!
เธอรับปากหัวหน้าเจิ้งไว้แล้วว่าจะดูแลพวกเขาสองคนให้ดี!
ในตอนนั้นเอง ซูเสี่ยวเหนียนก็เอ่ยขึ้น
เธอฝืนลุกขึ้นยืน เดินไปทางฝูงสัตว์ร้ายที่กำลังจะบุกเข้ามาจากระยะไกล
“พี่เซี่ย กู้หมิง”
เสียงของเธอแผ่วเบา แต่แฝงความมุ่งมั่นไว้เล็กน้อย