กู้หมิงไม่ลังเล ตะโกนจบก็หันหลังวิ่งทันที
เหตุผลง่ายมาก เพดานหินเหนือศีรษะอยู่สูงไม่ถึง 30 เมตร ส่วนทางเดินทั้งสองด้านก็ตรงเป็นแนวยาว
หากฝูงสัตว์พุ่งเข้ามา พวกเขาทั้งสามคงถูกบดขยี้เป็นเนื้อบดในพริบตา!
“ต้าเหลือง!”
โฮก!
ต้าเหลืองได้รับคำสั่งก็ส่งเสียงคำรามยาว ทั่วร่างเริ่มเปล่งประกายสีทอง มันตั้งสมาธิเต็มที่ เตรียมรับมือฝูงสัตว์ที่พุ่งเข้ามาจากด้านหน้า
ตูม!
พื้นใต้เท้าของมันระเบิดออกทันที
หนามหินแหลมคมนับไม่ถ้วนพุ่งขึ้นอย่างบ้าคลั่ง งอกยาวไปข้างหน้า!
อสูรร้ายกลุ่มแรกที่พุ่งนำหน้ามาไม่มีเวลาหลบ ชนเข้ากับหนามหินโดยตรง ร่างถูกแทงทะลุ
อสูรร้ายที่ตามมาต่างพุ่งชนซากศพของพวกเดียวกันจนทับถมกันเป็นกอง ขวางทางเดินไว้ได้ชั่วคราว
ชั่วพริบตา เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดก็ดังระงมไปทั่ว
ทางเดินแคบเกินไป กลับกลายเป็นข้อได้เปรียบอย่างหนึ่ง
“หนามหินพวกนี้ต้านไว้ได้ไม่นาน”
“หลิงเยี่ยน นำทาง!”
หลังพูดจบ กู้หมิงก็เร่งพลังเลือดลมจนถึงขีดสุด สายฟ้าสีม่วงระเบิดออกทั่วร่าง ก่อนพุ่งทะยานออกไป
ต้าเหลืองหอบหายใจอย่างหนัก แล้วรีบตามไปติด ๆ
เซี่ยหลิงเยี่ยนหลับตาลงก่อน รับรู้ถึงอุณหภูมิโดยรอบอย่างละเอียด จากนั้นก็ลืมตาขึ้นฉับพลัน
“ตามฉันมา ไปทางซ้าย!”
สิ้นเสียง เธอก็เร่งฝีเท้าพุ่งออกไป แซงขึ้นไปอยู่หน้ากู้หมิง แล้ววิ่งนำไปข้างหน้า
ซูเสี่ยวเหนียนตามหลังไปติด ๆ
เมื่อเห็นทั้งสองคนอยู่ตรงหน้า กู้หมิงก็อดรู้สึกจนใจไม่ได้
ถึงจะมีทั้งย่างก้าวเงาพริบตาและพรสวรรค์สายฟ้าสีม่วงสวรรค์ร่วงหล่น แต่ความเร็วของฉันก็ยังห่างชั้นกับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นรวมปราณอยู่พอสมควร
ทั้งสามเร่งฝีเท้าไม่หยุด ตามเซี่ยหลิงเยี่ยนเข้าไปในทางแยกด้านซ้าย
เสียงคำรามและเสียงขู่ตะคอกจากด้านหลังค่อย ๆ เลือนรางลง แต่ก็ยังไม่หายไป