กู้หมิงมีสีหน้าเคร่งขรึม ค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้า
ตอนนี้เองเขาจึงมองเห็นสถานการณ์ตรงหน้าได้ชัดเจน
ศพจำนวนมากมายเกลื่อนกลาด มีมากกว่าสี่สิบร่าง
ส่วนใหญ่เป็นศพอสูรร้าย ล้วนเป็นสัตว์สี่เท้าที่หน้าตาคล้ายแมวหรือสุนัขไร้ดวงตา
ท่ามกลางศพเหล่านั้นยังมีศพนักสู้ให้เห็นราง ๆ อีกหลายร่าง ทุกคนสวมเครื่องแบบของสำนักยุทธ์เลี่ยซานอย่างเห็นได้ชัด
แต่สิ่งที่ทำให้กู้หมิงสงสัยจริง ๆ
คือสภาพศพเหล่านี้ที่เหี่ยวแห้งไปหมด ไม่เหลือความชุ่มชื้นแม้แต่น้อย
ราวกับถูกดูดจนแห้ง
ค้างคาวดูดเลือด? ปลิงกลายพันธุ์?
ภาพตัวการที่อาจเป็นไปได้ผุดขึ้นมาในหัวกู้หมิงทันที
ในจังหวะนั้นเอง
เซี่ยหลิงเยี่ยนถือไฟเดินเข้ามา ก่อนจะย่อตัวลงตรวจดูศพที่เหี่ยวแห้งเหล่านั้น
กู้หมิงหันไปมองเธอแล้วถามว่า
“เธอมีประสบการณ์กว้างขวาง รู้ไหมว่าอสูรร้ายตัวไหนเป็นฝีมือ?”
เซี่ยหลิงเยี่ยนไม่ได้ตอบในทันที เพียงยื่นนิ้วไปแตะข้อมือของนักสู้ที่อยู่ตรงหน้า
ผิวหนังแห้งแข็งราวกับหนังที่ตากแดดจนแห้งสนิท ตรงข้อมือมีรูเลือดสีดำสนิทอยู่รูหนึ่ง ดูไม่เหมือนรอยเขี้ยว
เธอจ้องรูเลือดนั้นนิ่ง ๆ อยู่สองวินาที ก่อนจะลุกขึ้น
“ฉันไม่รู้”
“บาดแผลพวกนี้ไม่เหมือนฝีมืออสูรร้ายดูดเลือดทั่วไปเลย”
กู้หมิงลุกขึ้น มองสำรวจรอบด้าน
ศพทุกศพที่นี่มีรูเลือดแบบเดียวกัน
บางศพมีรูอยู่ตรงลำคอ บางศพอยู่ตรงข้อมือ ล้วนเป็นบริเวณที่เส้นเลือดหนาแน่น
แปลกจริง
บาดแผลแบบนี้ดูราวกับถูกทำด้วยเครื่องมือชนิดพิเศษบางอย่าง
มีอะไรบางอย่างกำลังเก็บเลือดอยู่หรือ?
โฮ่ง!
ต้าเหลืองพลันระวังตัว หมอบขาทั้งสี่ลงกับพื้น โน้มตัวไปด้านหลัง ตั้งท่าเตรียมต่อสู้