กู้หมิงหันกลับไป ดวงตาจับจ้องเบื้องหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ตรงปลายสุดของความมืด คล้ายมีเงาร่างสีแดงจำนวนมากกำลังไหววูบ พวกมันคำรามพลางพุ่งตรงเข้ามาหาพวกเขา
แน่นขนัดจนประเมินจำนวนไม่ได้ กลิ่นคาวเลือดปะปนกับเสียงคำรามพุ่งเข้าปะทะใบหน้า
แย่แล้ว เสียงตอนต้าเหลืองทะลวงขั้นดูเหมือนจะดังไปหน่อยหรือเปล่า?
ถึงกับปลุกผีดูดเลือดที่กำลังหลับอุตุอยู่ด้านหลังให้ตื่นขึ้นมาได้
ดูท่าคงอารมณ์เสียไม่น้อยที่ถูกปลุกสินะ?
เซี่ยหลิงเยี่ยนง้างคันธนูจนสุด สายธนูตึงเปรี๊ยะ ลูกศรที่พันด้วยเปลวเพลิงเล็งไปยังส่วนลึกของอุโมงค์
“เสี่ยวเหนียน กู้หมิง รีบหนี!”
ซูเสี่ยวเหนียนหันกลับมาทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น
แต่ไม่นาน เธอก็หยุดชะงัก
“จะหนีทำไม?”
กู้หมิงเอื้อมมือคว้าข้อมือเซี่ยหลิงเยี่ยนไว้ ขัดขวางลูกศรที่กำลังจะถูกยิงออกไป จากนั้นก็หันไปมองต้าเหลืองที่อยู่ข้าง ๆ
“เอาเลย ฉันยังไม่เคยเห็นฝีมือตอนวิวัฒนาการแล้วของแกเลย”
“ต้าเหลือง โชว์ให้พวกเธอดูหน่อย”
โฮ่ง!
ต้าเหลืองร้องอย่างตื่นเต้น อุ้งเท้าทั้งสี่เหยียบพื้นก่อนกระโจนไปยืนเบื้องหน้าทุกคน ร่างสูงสองเมตรของมันบดบังทางเดินด้านหน้าไว้ทั้งช่อง
วินาทีถัดมา ขนทั่วร่างของมันก็เริ่มตั้งชันทีละเส้น ราวกับลูกโป่งที่พร้อมระเบิดได้ทุกเมื่อ
พลังเลือดลมเข้มข้นสายหนึ่งไหลจากท้องขึ้นสู่ลำคออย่างรวดเร็ว ก่อนจะควบแน่นรวมตัวเป็นจุดสีแดงเล็ก ๆ ภายในปาก
เมื่อเห็นดังนั้น กู้หมิงก็ยกมือปิดหูอย่างไม่ลังเล พลางหัวเราะแล้วพูดว่า
“หมาใหญ่ หมาใหญ่ หมาใหญ่ หมาใหญ่...”
เอา——เลย!
เสียงหมาป่าหอนกึกก้องจนแทบสะเทือนแก้วหูระเบิดขึ้นฉับพลัน
ระเบิดเสียงโลหิต!
จุดแสงสีแดงในปากต้าเหลืองแตกออกทันที ราวกับมีคนบีบพลุแสงไว้เม็ดหนึ่งจนระเบิด