กู้หมิงชะงักไปครู่หนึ่ง
ผู้ชายคนนี้อยากชักชวนเขาเข้าร่วมกองทัพงั้นหรือ?
เขาข่มความสงสัยเอาไว้ ก่อนถามต่อ
“ขอทราบชื่อของคุณได้ไหมครับ?”
“ฉินชวน ประจำการอยู่ที่เมืองชิงอู่ ผู้บัญชาการสูงสุดกองทัพเจิ้นเป่ย และผู้รับผิดชอบเขตเมืองทางเหนือ”
“เรียกผมว่าหัวหน้าฉินก็ได้”
พูดจบ ฉินชวนก็หันไปตะโกนทางประตูเมือง
“รองจาง สรุปสถานการณ์ รายงานยอดผู้บาดเจ็บล้มตาย แล้วรีบเปิดเส้นทางจราจรให้เร็วที่สุด!”
บริเวณนั้นเต็มไปด้วยซากความเสียหาย
ศพทหารทยอยถูกลำเลียงออกไป บางคนกำลังเก็บกวาดสิ่งกีดขวางและล้างเลือดบนพื้น กลิ่นไหม้ฉุนจากแรงระเบิดยังอบอวลอยู่ในอากาศ
เมื่อได้ยินเสียงฉินชวน ไม่นานก็มีเสียงตอบรับจากฝูงชน
“รับทราบครับ หัวหน้าฉิน!”
หลังสั่งการเสร็จ เขาหันกลับมามองกู้หมิงอีกครั้ง
“เป็นไง คิดได้หรือยัง?”
“เข้าร่วมกองทัพเจิ้นเป่ย มาเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพ แล้วช่วยปกป้องความสงบสุขของเมืองชิงอู่”
“ผมขอคิดดูก่อนครับ”
กู้หมิงก้มหน้า ใช้นิ้วแตะคางพลางชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสีย
ฉินชวนพูดต่อ
“สวัสดิการของกองทัพดีกว่าสมาคมผู้ฝึกยุทธ์สองระดับ”
“แก่นอสูร เคล็ดวิชา โอสถ จัดสรรให้ตามความจำเป็น”
“ออกไปล่าสัตว์ร้ายนอกเมืองก็ไม่ต้องต่อคิว ไม่ต้องลงทะเบียน”
“แค่เข้าร่วมกับพวกเรา ในเมืองชิงอู่ก็ไม่มีใครกล้าแตะต้องนาย”
เขาหยุดไปชั่วครู่ น้ำเสียงหนักอึ้งขึ้นเล็กน้อย
“แต่แน่นอน ผมต้องพูดให้ชัดเจนด้วย”
“ความตายเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ อย่างที่เพิ่งเห็นไปเมื่อกี้”
“ถ้าตอนนี้มีผู้ฝึกยุทธ์คิดฝ่าวงล้อมเข้ามา ก็มีแต่ต้องใช้ชีวิตทหารเข้าขวาง”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็ก้มหน้าลง แววตาเหี้ยมเกรียม
“แม่งเอ๊ย ฆ่าพี่น้องฉันไปตั้งมากมายแล้วยังหนีไปได้อีก”
“ถ้ามันกล้ากลับมาอีก ฉันจะถลกหนังมันทั้งเป็นด้วยมือตัวเอง!”
หลังด่าจบ ฉินชวนสูดหายใจลึก สงบอารมณ์ ก่อนพูดกับกู้หมิงต่อ