ตึงตัง ๆ!
ชั่วพริบตาถัดมา เสียงปืนรัวถี่ดังสนั่นราวกับถั่วที่กำลังคั่วแตกปะทุ
ปืนกลหนักบนกำแพงเริ่มกราดยิงอย่างบ้าคลั่ง มุ่งโจมตีเงาร่างหลายสายที่กำลังฝ่าวงล้อมออกมาจากกลุ่มควัน
กระสุนกระทบพื้นคอนกรีตจนเศษปูนกระเด็นเป็นแถว พื้นยุบเป็นหลุมลึก
แต่เงาร่างเหล่านั้นเคลื่อนไหวรวดเร็วเกินไป เพียงไม่กี่อึดใจก็มาถึงหน้าประตูเมือง
ทว่าที่นั่น ทหารถือปืนกว่าสิบคนตั้งแนวรบอยู่หลังแนวกระสอบทรายเรียบร้อยแล้ว
“ยิง! ยิงได้ตามใจ!”
เสียงปืนดังสนั่นขึ้นทันที
กระสุนโปรยปรายลงไปราวกับห่าฝน ก่อเกิดเป็นแนวสกัดกั้นด้วยอำนาจการยิงที่หนาแน่นจนแทบไม่มีช่องว่าง
แต่แล้วเหตุการณ์ประหลาดก็เกิดขึ้น
เงาร่างเหล่านั้นหลบหลีกไปมา ก่อนจะฝ่าห่ากระสุนพุ่งเข้ามาได้อย่างเหลือเชื่อ
กระสุนที่ตกกระทบร่างพวกเขาราวกับชนเข้ากับกำแพงล่องหน
เสียงกระทบดังกรุ๊งกริ๊ง ก่อนกระสุนจะกระเด็นออกไปพร้อมประกายไฟเป็นสาย แม้แต่ชายเสื้อก็ยังไม่ถูกเฉี่ยว
พลังวิญญาณคุ้มกาย!
ผู้บัญชาการมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าแปรเปลี่ยน รีบออกคำสั่งผ่านวิทยุสื่อสาร
“ปิดประตูเมือง เร็วเข้า!”
“อย่าปล่อยให้พวกมันหนีไปได้!”
เอี๊ยด... เอี๊ยด...
เสียงโลหะเสียดสีกันอย่างหนักหน่วงดังมาจากเหนือศีรษะ
ประตูเหล็กกล้าบานยักษ์ทั้งสองเริ่มเลื่อนลงอย่างรวดเร็ว แขนไฮดรอลิกส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำ
ชายสวมผ้าคลุมสีเขียวที่เป็นผู้นำเงยหน้ามอง ก่อนยกมือสะบัด
ใบมีดวายุขนาดมหึมาสีเขียวพลันพุ่งออกไป
เสียงแหวกอากาศอันร้ายกาจพุ่งเข้าใส่
ฉัวะ!
เพียงการโจมตีครั้งเดียว แนวป้องกันเบื้องหน้าก็พังทลายลงในพริบตา
โล่กันระเบิด ที่กำบังคอนกรีต และลวดหนาม ทุกสิ่งที่ขวางทางใบมีดวายุถูกฟันขาดในคราวเดียว
ทหารกว่าสิบคนถูกฟันขาดเป็นสองท่อน เลือดสาดกระเซ็น ภาพตรงหน้าเต็มไปด้วยความโกลาหล