จ้าวหมิงเซวียนล้วงบุหรี่หวงเฮ่อโหลวที่เปิดซองแล้วออกมาจากลิ้นชัก ดึงออกมามวนหนึ่งจุดไฟ ก่อนยื่นอีกมวนให้สู่อวี้
“ว่ามาสิ มีอะไรอยากถาม?”
สู่อวี้รับบุหรี่มา จุดไฟกับไฟแช็กที่จ้าวหมิงเซวียนยื่นให้ แล้วสูดเข้าไปลึก ๆ
“ผอ.จ้าว เมื่อเช้าผมเห็นทหารกำลังยกซากราชาหมูป่ากลายพันธุ์ตัวนั้นอยู่ชานเมือง แล้วทางอำเภอคิดจะจัดการกับมันต่อยังไงครับ?”
จ้าวหมิงเซวียนพ่นควันขโมง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มคล้ายจะบอกว่า ‘เป็นอย่างที่คิด’
“คุณก็เป็นศัลยแพทย์ระดับแนวหน้า แถมยังเป็นคนมีความรู้สูง ผมเข้าใจเต็มที่ที่คุณจะอยากรู้อยากเห็นสิ่งมีชีวิตวิวัฒนาการที่ขัดกับหลักชีววิทยาแบบนี้”
“ไม่ใช่แค่คุณหรอก ผมเองก็อยากเอาเนื้อสักชิ้นไปส่องใต้กล้องจุลทรรศน์เหมือนกัน”
เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ลดเสียงลงจนแทบเป็นกระซิบ
“แต่ผมแนะนำว่าอย่าคิดแตะต้องมันดีกว่า”
“สถาบันวิจัยชีววิทยาชั้นนำของเมืองซิงเฉิงยืนยันแล้วว่า ในเลือดเนื้อของสัตว์กลายพันธุ์พวกนั้นมีสารพลังงานชนิดพิเศษ ตอนนี้เรื่องนี้เป็นความลับทางทหารระดับสูงสุด ถูกควบคุมอย่างเข้มงวดทั้งหมด คนทั่วไปอย่าหวังว่าจะได้แตะ”
เปลือกตาสู่อวี้กระตุกเล็กน้อย แต่ไม่ได้ตอบ รอฟังเขาพูดต่อ
จ้าวหมิงเซวียนเห็นสู่อวี้เงียบไป คิดว่าอีกฝ่ายล้มเลิกความคิดแล้ว จึงพูดต่อ
“จริง ๆ คุณก็ดูออกแล้วใช่ไหม? คุณก็รู้ว่าอำเภอไป๋สุ่ยเซี่ยนบ้านนอกแห่งนี้มีทหารประจำการน้อยนิด แถมยังถูกภูเขาล้อมสามด้าน ยังไงก็รักษาไว้ไม่อยู่”