สู่อวี้ใช้เวลาเพียงสิบนาที
“คีมหนีบลำไส้” เขาหนีบปิดรอยรั่วอย่างรวดเร็ว ตัดต้นตอการปนเปื้อน
นิ้วมือของเขาเคลื่อนไหวอยู่ในช่องท้องอย่างรวดเร็วเสียจนผู้ช่วยส่งเครื่องมือแทบไม่ทัน ทุกครั้งที่หนีบหรือเย็บแผลล้วนแม่นยำฉับไว ไม่มีการเคลื่อนไหวเกินจำเป็นแม้แต่น้อย
“ไหมเย็บแผลเบอร์ 3-0”
“คีมห้ามเลือด”
“น้ำเกลืออุ่น ล้างให้มาก แล้วเตรียมอุปกรณ์ระบาย”
พยาบาลผู้ช่วยที่อยู่ข้าง ๆ เหงื่อท่วมศีรษะ เธอรู้สึกว่าตัวเองส่งเครื่องมือแทบไม่ทันจังหวะของศัลยแพทย์แล้ว
กระทั่งเย็บปมเข็มสุดท้ายแล้วตัดไหม
หลังทำความสะอาดและเย็บปิดช่องท้อง สัญญาณชีพของผู้บาดเจ็บที่ดิ่งลงอย่างรวดเร็วก็หยุดอยู่ตรงระดับปลอดภัยได้อย่างทุลักทุเล
สู่อวี้ถอยหลังหนึ่งก้าว ถอดถุงมือเปื้อนเลือดโยนลงถังขยะ แล้วขยับนิ้วมือที่แข็งเกร็งจากการผ่าตัดอย่างหนัก
ต่อมาเป็นการผ่าตัดรายที่สาม ตัดขา
ทหารอาสาวัยราวสี่สิบปีคนหนึ่งถูกเขี้ยวหมูป่ากลายพันธุ์บดขาขวาช่วงใต้เข่าจนแหลก กระดูกหน้าแข้งและน่องหักทั้งคู่ เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อเละเป็นก้อนเนื้อสีคล้ำ ไม่มีทางรักษาขาไว้ได้เลย
สำหรับสู่อวี้ การผ่าตัดแบบนี้กลับเป็นงานที่ง่ายที่สุด
รัดสายห้ามเลือดแบบใช้แรงดันให้แน่น กำหนดระดับที่จะตัด เปิดแผ่นผิวหนัง ผูกหลอดเลือดแดงและดำเส้นหลักอย่างรวดเร็ว ตัดเส้นประสาทในระดับสูง จากนั้นเลื่อยกระดูก แต่งปลายตอขา แล้วเย็บปิดแผ่นผิวหนัง
สิ่งเดียวที่ทำให้เขาขมวดคิ้วคือตอนเลื่อยกระดูก เลื่อยไฟฟ้าหมดแบตเตอรี่ จึงต้องใช้เลื่อยลวดแบบมือหมุนแทน
ดึงไปดึงมาหลายสิบครั้ง จนแขนล้าเมื่อย