สู่อวี้ขมวดคิ้ว ยืนยันอีกครั้ง
“แน่ใจนะว่าพวกเขาพูดถึงฝั่งตะวันตกของเมือง? ตรงไหน?”
“ก่อนสู่หางออกไป เขาบอกว่าบริเวณอู่ซ่อมรถเก่าทางตะวันตกของเมือง มีหัวล้านแซ่หมาคนหนึ่งกำลังซื้อขายน้ำมันดีเซลกับเบนซิน ในตลาดมืดพอมีชื่ออยู่บ้าง”
หลินชิงลี่ความจำดีเยี่ยม จึงทวนข้อมูลที่สู่หางบอกไว้ก่อนออกจากบ้านได้ครบทุกคำ
“แม่งเอ๊ย!” สู่อวี้สบถด่าอยู่ในใจ
พอประกาศอพยพคนทั้งเมือง เงินสดหนึ่งแสนหยวนที่ยังมีประโยชน์เมื่อสิบนาทีก่อน ตอนนี้เอาไปเช็ดก้นยังรู้สึกว่าแข็งเกินไป
แต่น้ำมันเบนซินสิบลิตรไม่เหมือนกัน มันคือขาของยานพาหนะ เป็นเส้นทางรอดชีวิตตลอดระยะทาง 80 กิโลเมตรจากอำเภอไป๋สุ่ยเซี่ยนไปยังเมืองซิงเฉิง
ใครก็ตามที่สมองยังไม่ไหม้เกรียม ย่อมคิดไม่ซื่อกับเชื้อเพลิงในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้
สู่อวี้ไม่ลังเลอีก หันหลังเดินตรงไปยังมุมลานบ้าน
“ปัง!” เขาผลักประตูไม้ห้องเก็บของเปิดออกอย่างแรง
จากนั้นรีบเข็นรถจักรยานไฟฟ้าคันที่เย่ชุนเหมย์ขี่มาหลายปีออกมา
สีตัวรถลอกเป็นด่างเหมือนคางคก บังโคลนหลังใช้ลวดมัดไว้สามรอบ
แต่แบตเตอรี่เพิ่งเปลี่ยนเมื่อปีที่แล้ว ชาร์จเต็มแล้ว ขี่ไปสิบกว่ากิโลเมตรยังไม่ใช่ปัญหา
“พี่ปลา หนูไปด้วย!” เจียงมู่มู่พุ่งเข้ามา หมายจะตามออกไป
สู่อวี้ไม่แม้แต่จะหันกลับมา เขายื่นมือกดเธอให้ถอยไปอยู่ที่เดิม
“เธออยู่ที่นี่ เก็บของจำเป็นทั้งหมดในบ้านที่เอาไปได้ แบ่งเป็นเจ็ดส่วนตามจำนวนคน แต่ละส่วนต้องมีปริมาตรไม่เกินกระเป๋าเป้หนึ่งใบ ยา คุกกี้อัดแน่น เสื้อผ้ากันหนาว จัดตามลำดับความสำคัญนี้”
“แม่ ช่วยมู่มู่จัดของด้วย ฟังที่เธอสั่ง”