เขาข่มความคิดนั้นไว้ ก่อนเงยหน้ามองคลื่นสีเขียวที่กำลังเคลื่อนเข้ามาจากนอกเมืองอย่างช้า ๆ อีกครั้ง
แนวพืชพรรณที่ใกล้ที่สุดรุกเข้ามาเกือบถึงเขตห่างจากกำแพงเมือง 5 กิโลเมตรแล้ว หากดูจากสถานการณ์ตอนนี้
อย่างช้าที่สุดอีก 3-4 วัน คลื่นสีเขียวก็จะมาถึงเชิงกำแพงเมืองโดยทั่วกัน
ถึงตอนนั้น กำแพงสูง 30 เมตรกับม่านสารเคมีที่กำลังนับถอยหลัง จะต้านไหวหรือไม่
ไม่มีใครรู้
เสียงของลู่เจิ้นซานดังขึ้นอีกครั้ง
“ตอนนี้พวกคุณคงรู้แล้วว่าทำไมถึงเรียกมาที่นี่”
เขาหันมาเผชิญหน้ากับทุกคน โดยมีผืนสีเขียวเข้มที่แผ่ปกคลุมสุดสายตาอยู่เบื้องหลัง
แสงอาทิตย์ส่องเฉียงมาจากเหนือไหล่เขา ทอดเงายาวเหยียดไปจนถึงปลายเท้าของทุกคน
“สถานการณ์นอกเมืองเลวร้ายลงทุกวัน อาวุธหนักแก้ปัญหาที่ต้นเหตุไม่ได้”
“ในหมู่พืชพรรณมีสัตว์กลายพันธุ์ซ่อนอยู่จำนวนมาก ระดับของพวกมันสูงขึ้นเรื่อย ๆ และพื้นที่หากินก็ใกล้กำแพงเมืองเข้ามาทุกที”
สายตาของลู่เจิ้นซานกวาดผ่านใบหน้ากว่ายี่สิบคนทีละคน หยุดอยู่ที่สู่อวี้ราวหนึ่งลมหายใจ ก่อนเลื่อนต่อไป
“ตอนนี้ป่ายังลามมาไม่ถึงใต้กำแพง ภารกิจของสองทีมพวกคุณง่ายมาก พอปืนบนกำแพงสังหารสัตว์กลายพันธุ์แล้ว ก็ออกไปเก็บกู้ซากศพ”
“ต้องเร็วและทำงานประสานกันให้ดี ของในพงไม้จะไม่รอให้พวกคุณค่อย ๆ เก็บหรอก”
สิ้นเสียงพูด จู่ ๆ ก็มีเสียงคำรามทุ้มต่ำยาวนานดังมาจากส่วนลึกของแนวพืชพรรณที่ใกล้ที่สุด ซึ่งอยู่ห่างจากกำแพงเมืองออกไป 5 กิโลเมตร
แม้จะอยู่ไกล แต่เสียงกลับชัดราวกับดังอยู่ข้างหู