สู่อวี้ทบทวนข้อมูลที่ทุกคนรายงานเมื่อครู่ในใจ ไม่นานก็วางแผนได้
「จ้าวเหมิ่ง」
จ้าวเหมิ่งเพิ่งบิดฝากระติกน้ำแล้วกรอกน้ำลงคอสองอึก พอได้ยินเรียกชื่อก็พยักหน้ารับ
หยดน้ำไหลตามแนวกรามลงไปในร่องเกล็ดเกราะสีเทาอม น้ำตาลตรงหน้าอก ทิ้งรอยเปียกไว้สายหนึ่ง
「หือ?」
「นายอยู่แนวหน้า」
จ้าวเหมิ่งหมุนฝากระติกน้ำปิดแน่นแล้วเหน็บกลับเข้าที่เอว ลำคอหนาหมุนครึ่งรอบ ข้อต่อดังกร๊อบแกร๊บ
「ได้」
สู่อวี้หันไปมองหวังเสี่ยวหมิง
「เสิ่นโม่คุนอยู่ไหน?」
หวังเสี่ยวหมิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะบุ้ยปากไปทางด้านหลังขบวน
「อยู่ข้างหลัง ไปเอาปืนกับกระสุนพิเศษจากกองทัพ」
「พอเขากลับมา นายสองคนกับซุนเยว่จะอยู่ทีมเดียวกัน รับหน้าที่ลาดตระเวนกับอุดช่องโหว่」
สู่อวี้พยักหน้าแล้วพูดต่อ
「ได้!」
สีหน้าหวังเสี่ยวหมิงไหววูบ เขาพยักหน้าทันที
「หวังเถี่ยเซิง ซุนเชียน ประกบสองข้างจ้าวเหมิ่งให้แน่น รับมือแนวหน้า ส่วนจ้าวขุยกับสวี่จิ้งซานคอยเคลื่อนไหวอยู่รอบนอก」
จัดตำแหน่งคนอื่นเรียบร้อยแล้ว สู่อวี้จึงหันไปหาหลัวเฉิง
「หลัวเฉิงกับเฉินหรงเดินหน้าเคียงข้างฉัน โจวหลิงอยู่กลางขบวน คอยเตือนภัยด้วยเสียง」
「กู้ซินคอยเสริมกำลัง จุดไหนอ่อนก็เข้าไปอุดจุดนั้น」
หลัวเฉิงพยักหน้ารับด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
「ทำตามที่หัวหน้าทีมสั่ง」
สู่อวี้ละสายตา ก้มลงเปิดหีบอุปกรณ์ข้างเท้า
แผ่นโลหะ 12 ชิ้นถูกหยิบออกมาเรียงกัน เสียงตัวล็อกเข้าที่ดังกรุ๊งกริ๊งกังวานบนกำแพงเมือง
เกราะอก เกราะไหล่ เกราะขา เกราะหนัก 150 กิโลกรัมสวมเสร็จ เขายืดหลังตรงแล้วดึงดาบโม่หนักยาวเกิน 2 เมตรออกมาจากก้นหีบ