หัวใจของสู่อวี้ที่ร่วงลงไปถึงก้นเหวพลันหดวูบ แววตาหม่นหมองของเขาสงบนิ่งลงในทันที แทนที่ด้วยความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว
ขอแค่ยังไม่ถึงวินาทีสุดท้าย เขาก็จะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด
เขากวาดตามองรอบตัวอย่างรวดเร็ว เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครสนใจ จึงขยับเข้าไปใกล้อีกนิด
“ตำรวจหลิว รบกวนคุณด้วยนะครับ”
สู่อวี้กดเสียงต่ำ มือซ้ายกดแบบฟอร์มเอาไว้ ส่วนมือขวาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกันลมตัวใหญ่
หยิบบุหรี่จงหัวชนิดซองนิ่มสองซองที่ได้มาจากการซื้อสุทธิศูนย์บาทในเขตเมืองเก่าออกมาอย่างแม่นยำ
เขาเคลื่อนไหวรวดเร็วและแนบเนียน โดยอาศัยร่างกายกับแบบฟอร์มบังสายตา
จากนั้นก็สอดบุหรี่สองซองไว้ใต้แบบฟอร์ม แล้วค่อย ๆ เลื่อนไปตรงหน้าหลิวเจี้ยนหมิง
“น้องสาวผมยังเด็ก แถมขี้กลัวด้วย ปล่อยเธออยู่คนเดียวในสถานการณ์แบบนี้ ผมไม่วางใจจริง ๆ ครับ”
“คุณตำรวจหลิวเป็นคนวงใน ข่าวสารก็ไว รบกวนช่วยผมหน่อยนะครับ ลองดูข้างในนี้ให้ทีว่า ยังมีใครตกหล่นอยู่อีกสักสองสามคนหรือเปล่า”
นิ้วมือหยาบกร้านของหลิวเจี้ยนหมิงสั่นเล็กน้อยทันทีที่สัมผัสโดนซองบุหรี่
ในช่วงเวลาที่เสบียงบุหรี่แทบขาดแคลนเช่นนี้ บุหรี่จงหัวชนิดซองนิ่มสองซองมีค่าสำหรับคนสูบบุหรี่จัดมากกว่าเงินกองหนึ่งเสียอีก
หางตาของเขากวาดผ่านโต๊ะอย่างรวดเร็ว ในแววตาที่เคยชาไร้ความรู้สึก ในที่สุดก็มีประกายวาววับซึ่งยากจะสังเกตเห็นปรากฏขึ้น
เขากวาดตามองซ้ายขวาโดยไม่รู้ตัว
จากนั้นหลิวเจี้ยนหมิงก็เลื่อนแบบฟอร์มเข้าหาตัวอย่างไม่รู้ไม่ชี้ พร้อมกับซ่อนของกำนัลหนักสองซองนั้นไว้ในลิ้นชัก