(เมื่อวานเพิ่มภาพประกอบย้อนกลับไปหลายบท ได้แก่บทที่ 144, 149, 150, 152, 153, 155, 157, 160, 161, 163, 165, 166, 167, 171, 174, 175, 179, 183 และ 191 ใครอยากดูก็ย้อนกลับไปดูได้ อีกสักพักจะลงอีกบท)
ตีสี่สิบเจ็ดนาที
ในห้องนอนห้องหนึ่งบนชั้นสอง หลินชิงลี่สะดุ้งตื่นจากการหลับตื้นเพราะความร้อนระอุที่จู่ ๆ ก็ถาโถมเข้ามา
ความร้อนแผ่จากกระดูกสันหลังทรวงอกข้อที่เจ็ดไปยังสะบักทั้งสองข้าง ลึกลงไปในกระดูกมีแรงสั่นสะเทือนชาปวดราวกับถูกบดขยี้
เหมือนมีบางอย่างติดคาอยู่ระหว่างร่องกระดูก กำลังดันตัวออกมาทีละนิด
ชุดนอนชุ่มเหงื่อจนแนบติดแผ่นหลัง เย็นเฉียบและเหนียวเหนอะ
เธอกัดฟันแน่น มือทั้งสองขยุ้มผ้าปูที่นอน
ผิวหนังหลังใบหูถูกดึงรั้งซ้ำแล้วซ้ำเล่าระหว่างการฉีกขาดกับการประกอบตัวขึ้นใหม่ ขนอ่อนสีน้ำตาลเข้มสั้นจุ๊ดจู๋หลายกระจุกแทงทะลุผิวหนังออกมา แล้วแนบไปตามส่วนโค้งของกะโหลก
รูม่านตาของเธอถูกบีบให้แคบลงในแนวตั้งท่ามกลางความมืด จากวงกลมกลายเป็นวงรีแคบ ก่อนจะหยุดนิ่งเป็นรูม่านตาแนวตั้งรูปวงรีที่อยู่กึ่งกลางระหว่างมนุษย์กับนกล่าเหยื่อ
สีของม่านตาเข้มขึ้น
จากสีอำพันอ่อนค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีทองเข้ม จุดสีทองละเอียดจิ๋วซึ่งกระจายอยู่บนพื้นสีอำพันเดิมขยายตัวและเชื่อมต่อกัน จนย้อมม่านตาทั้งสองข้างเป็นสีเดียว
กระบวนการทั้งหมดกินเวลาสิบนาที
เมื่อคลื่นความร้อนระลอกสุดท้ายจางหายไปจากส่วนลึกของไขกระดูก หลินชิงลี่ก็ยันแขนลุกขึ้นนั่งบนเตียง หน้าอกกระเพื่อมรุนแรง
หยาดเหงื่อไหลจากปลายคาง หยดลงบนกระดูกไหปลาร้า
เธอยกมือขึ้น
ในความมืด มีลายขนนกสีน้ำตาลเข้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่ด้านนอกของท่อนแขน ลวดลายประณีตราวกับงานแกะสลักขนาดจิ๋ว ลากยาวจากข้อพับศอกไปจนถึงด้านในข้อมือ