คนทั้งโต๊ะหยุดกินกันหมด
เย่ชุนเหมย์ถือตะเกียบค้างอยู่กลางอากาศ สีเลือดบนใบหน้าซีดจางหายไปจนหมด ริมฝีปากสั่นระริกอยู่หลายครั้ง แววตาที่มองไปยังสู่อวี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“เสี่ยวอวี้ แล้ว...แล้วข้าวสารที่บ้านเราล่ะ...”
“แม่ อย่าเพิ่งร้อนใจ ถึงตอนนั้นผมมีวิธีเอง” สู่อวี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ตอนนี้สำรวจสถานการณ์ข้างนอกให้ชัดก่อนค่อยว่ากัน”
“ตอนนี้เรื่องอาหารยังไม่ใช่ปัญหา เมืองซิงเฉิงเป็นเมืองเอกของมณฑลที่อยู่ลึกเข้าไปในแผ่นดิน สถานีฐานยังทำงานอยู่ ระหว่างที่ยังมีอินเทอร์เน็ต ก็ดูความเคลื่อนไหวข้างนอกให้มากหน่อย”
หลายคนราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน รีบหยิบโทรศัพท์ออกมา
ความเหนื่อยล้าจากเมื่อคืนถาโถมใส่ทุกคนจนมึนงง ไม่มีใครสนใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเลยสักคน
ทันทีที่เปิดอินเทอร์เน็ต คลื่นข้อมูลก็ซัดเข้าใส่ตรงหน้า
แต่พอเปิดแอปโซเชียลต่าง ๆ ความสิ้นหวังที่ถาโถมเข้ามาก็กลืนกินทุกคนจนหมดสิ้น
ข่าวบนอินเทอร์เน็ตตอนนี้เข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่งราวกับงานรื่นเริงวันสิ้นโลกไปแล้ว
ในคลิป เมืองใหญ่ทุกแห่งเต็มไปด้วยประกาศสีแดงเรื่องการเรียกกำลังพลและขยายกองทัพ
ภาพทหารเคลื่อนเข้าเมืองมีให้เห็นทุกหนแห่ง เครื่องจักรหนักกำลังก่อสร้างแนวป้องกันสารพัดอย่างตลอดทั้งคืน ทหารติดอาวุธครบมือเข้าควบคุมทุกเขต บรรยากาศเคร่งเครียดและอึมครึม
กลุ่มเมืองชายฝั่งที่เคยรุ่งเรือง คลื่นสึนามิซัดเข้าฝั่งระลอกแล้วระลอกเล่า
บนแนวรอยเลื่อนของแผ่นทวีป ภูเขาไฟที่สงบมานานนับร้อยปีพ่นเถ้าถ่านขึ้นปกคลุมฟ้าจนมืดมิด
แผนที่ของประเทศหมู่เกาะทางตะวันออกกลายเป็นสีแดงไปทั่วทั้งประเทศ
ภายในประเทศต้องขอบคุณมาตรการเด็ดขาดของการรวมอำนาจทหารและการปกครองในยามสงคราม สถานการณ์จึงยังถูกกดให้อยู่ภายในเส้นแดงได้อย่างหวุดหวิด ยังไม่เกิดการจลาจลครั้งใหญ่