ความคิดในหัวของสู่อวี้เริ่มหมุนวนอย่างรวดเร็ว
เมื่อกลับมาถึงแนวหลังแล้ว สิ่งแรกที่ต้องจัดการคือการเอาชีวิตรอดต่อจากนี้ ส่วนเรื่องรองลงมาคือต้องรีบค้นหาศักยภาพของพื้นที่ให้เร็วที่สุด
แม้เขาจะเห็นเพียงเศษเสี้ยวอนาคตคร่าว ๆ ราวหนึ่งเดือนข้างหน้า แต่เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ เท่านั้น
สภาพแวดล้อมของดาวเคราะห์ดวงนี้ก็เปลี่ยนแปลงไปจนหน้ามือเป็นหลังมือแล้ว
หลังแผ่นดินไหวก็เกิดสึนามิตามมาไม่ขาดสาย ต่อจากนั้นยังมีภูเขาไฟจำนวนมากปะทุ คลื่นสึนามิซัดย้อนเข้าฝั่งระลอกแล้วระลอกเล่า ประเทศเล็ก ๆ ตามชายฝั่งหลายแห่งล่มสลายไปโดยตรง พื้นที่ที่มีระดับความสูงต่ำถูกน้ำท่วมจมหาย จากนั้นก็……
ขณะกำลังครุ่นคิด ประตูห้องก็ส่งเสียง “แชะ” เบา ๆ
ประตูแง้มออกช้า ๆ แสงไฟจากทางเดินส่องลอดเข้ามา
เจียงมู่มู่สวมรองเท้าแตะผ้าฝ้าย ย่องเข้ามาแล้วเอื้อมมือปิดล็อกจากด้านใน
เธอเพิ่งสระผมเสร็จ เส้นผมยาวถูกรวบไว้ลวก ๆ ด้านหลัง มีผมที่ยังหมาดอยู่สองสามเส้นแนบกับลำคอขาวผ่อง
เธอสวมชุดคลุมนอนกำมะหยี่ไหมสีแดงเข้ม ซึ่งเห็นได้ชัดว่าตัวใหญ่เกินไป หลวมโพรกอยู่บนร่าง
คอเสื้อกว้างขยับขึ้นลงเล็กน้อยตามจังหวะหายใจ ใต้กระดูกไหปลาร้าอันงดงาม ผิวขาวราวหิมะเผยให้เห็นวับ ๆ แวม ๆ ในแสงสลัว
เธอเท้าเปล่าขึ้นไปบนขอบเตียง เผยให้เห็นน่องขาวผ่องท่อนหนึ่ง ก่อนจะก้าวข้ามมานั่งคร่อมอยู่ข้างสู่อวี้อย่างแผ่วเบา
ตอนนี้เจียงมู่มู่สลัดสภาพซอมซ่อในตอนกลางวันทิ้งไปแล้ว ใบหน้าสวยละมุนชวนหลงใหลนั้นมีเสน่ห์เย้ายวนจนแทบต้านไม่อยู่
“ยังไม่นอนอีกเหรอ”
สู่อวี้ขยับลูกกระเดือก เงยหน้ามองเธอ
เจียงมู่มู่เม้มริมฝีปาก แล้วก้าวขึ้นเตียงมานั่งบนตักของสู่อวี้
เธอก้มหน้าลง ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดซอกคอของสู่อวี้
“จู่ ๆ ที่บ้านก็มีพี่สาวสวย ๆ เพิ่มมาตั้งหลายคน ฉันก็ต้องมาประกาศสิทธิ์กันหน่อยสิ”