ห้องนั่งเล่นจมลงสู่ความเงียบงันอันอึดอัดอีกครั้ง เข็มวินาทีบนนาฬิกาแขวนผนังเดิน “ติ๊กต่อก ติ๊กต่อก” ทุกเสียงราวกับเหยียบย่ำลงกลางใจ
ผลกระทบจากการกลายพันธุ์ของพลังงานลึกลับกำลังแผ่ซึมเร็วขึ้นทุกขณะ
ทั้งพืช สัตว์ สิ่งมีชีวิตในทะเล... แม้กระทั่งมนุษย์
สู่อวี้ถอนสายตากลับมา งอนิ้วชี้เคาะลงบนโต๊ะอย่างหนักหน่วงสองครั้ง
เสียงนั้นสั้นกระชับ ดึงความคิดของทุกคนกลับมาอย่างบังคับ
“ดูท่า ต้องให้พวกคุณรู้ทันความจริงกันเสียก่อนแล้ว”
สู่อวี้กวาดตามองคนทั้งห้องที่มีสีหน้าแตกต่างกัน ก่อนตัดสินใจเปิดไพ่บางใบออกมา
“เมื่อคืนบนทางด่วน ผมคุยกับหัวหน้าโจวอยู่ครู่หนึ่ง เพราะผมสัมผัสได้ล่วงหน้าว่าเถาวัลย์ปรสิตต้นนั้นอันตราย จึงช่วยชีวิตคนในทีมของเขาไว้ทางอ้อม เขารู้สึกขอบคุณ เลยบอกข่าววงในบางส่วนให้ผม”
เขาอาศัยชื่อของโจวหงส์โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า สร้างเปลือกกำบังแหล่งที่มาของข้อมูลให้แน่นหนาจนไร้ช่องโหว่
เป็นอย่างที่คิด ทันทีที่คำว่า “ข่าววงในจากกองทัพ” หลุดออกมา ทุกคนก็ยืดหลังตรง สายตาทั้งหมดจับจ้องไปยังสู่อวี้พร้อมกัน
“สภาพแวดล้อมของโลกกำลังเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่แบบไม่อาจย้อนคืน ต่อจากนี้ภัยพิบัติจะยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แต่ที่ร้ายแรงกว่านั้นคือ พลังงานชนิดหนึ่งที่ไม่รู้จักกำลังแทรกซึมไปทั่วทั้งระบบนิเวศ”
“สิ่งที่พวกคุณเห็นในคลิปเมื่อกี้ ไม่ว่าจะเป็นชายร่างใหญ่ที่ยกรถด้วยมือเดียว คนมีปีกที่บินได้ หรือมนุษย์กิ้งก่าที่กัดคอคนจนขาด ล้วนเป็นผลจากพลังงานชนิดนี้ที่ออกฤทธิ์ต่อสิ่งมีชีวิตทั้งสิ้น”