ใบหน้าของทุกคนฉายสีหน้าเดียวกัน ความดุร้ายที่เกิดจากความหิวโหย ผสานกับสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดสุดขีดที่คำสั่งอพยพคนทั้งเมืองปลุกขึ้นมา
ใจกลางฝูงชน ร่างมหึมาราวภูเขาเนื้อของเจียงหยุนเฮ่ายืนขวางอยู่ด้านหน้าแน่นิ่งดุจกำแพง
เสื้อบุฝ้ายของเขาถูกฉีกเป็นรูหลายแห่ง ปุยฝ้ายขาวโพลนทะลักออกมาจากรอยขาด เผยให้เห็นซับในที่ถูกกรีดจนขาด
มือขวากำขวานดับเพลิงแน่น
สู่หางถูกเขาบังไว้ด้านหลัง แขนทั้งสองรัดถังพลาสติกทรงแบนสีเขียวทหารขนาดสิบลิตรไว้แนบอก ใช้ร่างกายปกป้องถังน้ำมันอย่างแน่นหนา
หน้าผากของเขาถลอกเป็นแผล เลือดเปรอะไปครึ่งหน้า แต่ดวงตาเบิกกว้าง ฟันกัดกันจนดังกรอด
คนที่ขวางหน้าพวกเขาอยู่คือชายหัวโล้นที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อหยาบกร้าน
เขาตัวไม่สูงแต่กำยำอย่างยิ่ง คอใหญ่กว่าศีรษะ สวมเสื้อหนังสีดำสกปรกจนมันวาว ปล่อยสาบเสื้ออ้า เผยเสื้อไหมพรมขุยเป็นก้อนด้านใน
เขายืนถ่างขา มือขวากำท่อเหล็กยาวกว่าหนึ่งฟุตเล็กน้อย ปลายท่อพันผ้าแดงไว้สองรอบเป็นด้ามจับ
ด้านหลังหัวโล้นมีพวกตามมาอีกเจ็ดแปดคน ทุกคนขมวดคิ้วจ้องเขม็ง ใบหน้าแต้มรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมทั้งเยาะเย้ยและละโมบ อาวุธในมือมีสารพัด ทั้งท่อเหล็ก มีดพร้า ค้อนหงอนแพะ กระทั่งมีคนหนึ่งแบกจอบมาด้วย
“ไอ้หนูเวร ข้าทำมาหากินอยู่ทางตะวันตกของเมืองมาสิบห้าปี รู้ไหมว่าที่แถวนี้กฎคืออะไร?”
เสียงของหัวโล้นดังลั่น น้ำลายกระเด็นไปไกลครึ่งเมตร กลิ่นบุหรี่ฉุนกึกโชยออกมาด้วย
“กฎของข้า ในลานนี้ก็คือกฎ!”
“หนึ่งแสนหรือ? ตอนนี้เงินแค่นั้นซื้อห่าอะไรได้! ทั้งเมืองมีแต่ข้าที่มีของ ตอนนี้ต้องห้าแสน ขาดแม้แต่เหรียญเดียวก็ไม่ได้! ไม่ซื้อก็วางถังน้ำมันลง แล้วไสหัวไป!”