“มี... มีครับ! ยังมีอีกสองถัง! ไม่สิ ไม่สิ สาม...สามถัง! อยู่ลึกสุดในโกดัง...ทางซ้าย...หลังตู้เหล็ก...”
เสียงครืดคราดดังจากลำคอของเจ้าหัวล้าน คำพูดขาดห้วงลอดออกมาระหว่างซี่ฟัน
เป้ากางเกงเปียกชุ่มเป็นปื้นเหลือง ส่งกลิ่นเหม็นฉุนปนกับเลือดที่ทะลักออกจากต้นขา สภาพทั้งน่าเวทนาและน่าขยะแขยง
สู่อวี้ยืนขึ้น ใบหน้าไร้ซึ่งความเวทนาแม้แต่น้อย ปลายกระบอกปืนลดต่ำลง
“ยฺหวิ่นเฮ่า ไปหาในโกดัง เอาน้ำมันออกมาให้หมด มีเท่าไรก็ขนมาเท่านั้น”
เส้นประสาทที่ตึงขึงทั่วร่างของจียวนยฺหวิ่นเฮ่าคลายผึง เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง แบกขวานดับเพลิงพุ่งเข้าไปในเพิงสังกะสีด้านหลังทันที
ลูกน้องหัวโล้นพวกนั้นหนีหายไปหมดตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
ฝูงชนที่มามุงดูรอบ ๆ พังทลายลงหลังเสียงปืนสองนัดนั้น ต่างเบียดกันหนีออกจากลานบ้านไปคนละทิศละทาง
บางคนล้มตรงธรณีประตู ถูกคนข้างหลังเหยียบซ้ำ เสียงกรีดร้องดังระงม แต่ไม่มีใครกล้าหันกลับมามองสู่อวี้แม้แต่คนเดียว
ไม่ถึงหนึ่งนาที ลานบ้านที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความวุ่นวายก็ว่างเปล่า
เหลือเพียงเจ้าหัวล้านขดตัวอยู่ในกองเลือด หอบหายใจแรง ดูเหมือนปลาดุกอ้วนที่ถูกตบขึ้นมาเกยตลิ่ง
ไม่นานนัก จียวนยฺหวิ่นเฮ่าก็เดินออกจากโกดังมาพร้อมขวานดับเพลิงหนีบไว้ใต้รักแร้
มือซ้ายหิ้วหนึ่งถัง มือขวาหิ้วอีกถัง ทั้งคู่เป็นถังแบนหนา สีเขียวทหาร
“พี่สู่! เจอแล้ว! มีทั้งหมดสองถัง! หลังตู้เหล็กมีแค่สองถัง ที่มันบอกสามถังน่ะโกหก”
จียวนยฺหวิ่นเฮ่าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดเสริมขึ้นมา
“อ้อ ในโกดังยังมีมีดพร้ากองหนึ่ง แบบสันหนา น่าจะให้คนตีขึ้นมา”
สู่อวี้เหลือบมองไปทางโกดัง ก่อนก้าวยาว ๆ เข้าไป
บนชั้นเหล็กมีมีดพร้าสันหนาวางระเกะระกะอยู่สิบกว่าเล่ม ใบมีดกว้างและหนา ลับคมไว้ด้านเดียว
แม้จะลับมาอย่างหยาบ ๆ แต่น้ำหนักกำลังดี หนักแน่นกว่ามีดฟันฟืนในมือหลินชิงลี่หลายระดับ