ตอนวางแก้วน้ำ มือของเขาสั่นเล็กน้อย ก้นแก้วกระทบโต๊ะดังทึบ
“เพราะ...”
เขาเงยหน้าขึ้น แววตาเผยอารมณ์ซับซ้อนที่ยากจะอธิบาย
“ผมเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง”
สิ้นคำ สู่อวี้ก็รู้สึกเหมือนในหัวมีเสียงหึ่งดังขึ้น
หลินเจิ้งหนานและคนอื่น ๆ ต่างมีสีหน้าตื่นตะลึง
ไป๋เยี่ยนไม่สนใจปฏิกิริยาของคนรอบข้าง พูดต่อไปตามลำพัง
“ผมเป็นคนที่เกิดใหม่”
เขาหัวเราะเยาะตัวเอง รอยยิ้มเต็มไปด้วยความขมขื่น
“ในชีวิตก่อนของผม ตอนนั้นมนุษย์ตกอยู่ในสถานการณ์ย่ำแย่ ผมเองก็มีสถานะในกั๋วฝู่ไม่สูงนัก ข่าวสารที่เข้าถึงได้จึงมีจำกัด”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังนึกถึงภาพอันเจ็บปวดแสนสาหัส
“หลังวันสิ้นโลกปะทุขึ้นได้หนึ่งปี ผมก็ตาย”
เขาแบมือออก
“พูดตามตรง ผมเองก็พิสูจน์ไม่ได้ว่ามันเรียกว่าการเกิดใหม่ หรือมีใครยัดประสบการณ์ในอนาคตช่วงหนึ่งเข้ามาในจิตสำนึกของผม”
เสียงของเขาแผ่วเบา แต่กลับชัดเจนไปทั่วห้องสื่อสาร
“สำหรับผม ชีวิตช่วงนั้นมีอยู่จริง ผมจำบาดแผลที่เคยได้รับ จำคนที่ตายไปแล้วได้ และยังจำช่วงเวลาที่ภัยพิบัติหลายอย่างเกิดขึ้นได้ด้วย”
ไป๋เยี่ยนเงยหน้าขึ้น จ้องตรงไปยังกล้อง
“ก่อนเกิดมหันตภัย ผมสารภาพเรื่องนี้กับท่านผู้เฒ่าซีและคนอื่น ๆ แล้ว”
ซี๋กั๋วชางรับช่วงพูดต่อ
เขายกถ้วยชาขึ้นจิบ
“ตอนแรก พวกเราก็ไม่ได้เชื่อทั้งหมด”
น้ำเสียงของเขาแฝงความเหนื่อยล้า
“ไป๋เยี่ยนให้ข่าวสารมาหลายเรื่อง ซึ่งสามารถตรวจสอบได้ก่อนเกิดมหันตภัย และทุกเรื่องก็ได้รับการยืนยัน”