“มหาภัยแบบไหน?”
สู่อวี้ถามเสียงขรึม
“ผมอธิบายไม่ถูก”
ไป๋เยี่ยนส่ายหน้าอย่างเจ็บปวด
“ชาติที่แล้วผมได้แต่หลบอยู่ในหลุมหลบภัยใต้ดิน ได้ยินเพียงเสียงจากข้างนอก”
“มันเป็นเสียง...ราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลาย”
“เหมือนกับ...”
ไป๋เยี่ยนเม้มริมฝีปาก นิ้วมือกำขอบแก้วแน่น
“เหมือนฟ้าดินถูกฉีกเป็นรอยแยก ทุกสิ่งกำลังร่วงลงไปข้างใน”
พูดจบ เขาก็เงยหน้าขึ้น สีหน้าเคร่งขรึม
“สู่อวี้ ไม่ว่าคุณจะแข็งแกร่งแค่ไหน ช่วงสองวันนี้อย่าออกจากหลุมหลบภัยใต้ดินจะดีกว่า”
“ท่านผู้เฒ่าหลินกับอีกสี่คนก็จะอยู่ช่วยคุณที่เมืองซิงเฉิงไปก่อน”
“เอาชีวิตรอดให้ได้”
“ขอแค่พวกคุณผ่านช่วงนี้ไปได้ เรื่องหลังจากนั้นค่อย ๆ วางแผนกันได้”
การสื่อสารยุติลงเพียงเท่านั้น
ภาพบนหน้าจอกะพริบสองสามครั้ง ก่อนจะกลับกลายเป็นจุดรบกวนเต็มจอ
บรรยากาศในห้องสื่อสารหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก
สู่อวี้เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เงียบอยู่นาน
เจียงมู่มู่เดินเข้ามา ยื่นมือช่วยนวดไหล่เขาเบา ๆ
“พี่ยู...”
มือของเธอเย็นเฉียบ สั่นเล็กน้อย
หลินเจิ้งหนานกับหลี่ต้าซานสบตากัน ไม่มีใครพูดอะไรออกมา
วันนี้เป็นวันที่ยี่สิบเก้าของวันสิ้นโลกแล้ว
เหลือเวลาไม่ถึง 48 ชั่วโมงก่อนถึงมหาภัยปลายเดือนที่ราวกับวันโลกาวินาศ
สู่อวี้ลุกขึ้น ผลักเก้าอี้ออก
“ท่านผู้เฒ่าหลิน”
เขาเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ
“ให้ทุกคนเร่งมือ เชื่อมปิดอุโมงค์จากชั้นใต้ดินลบสามที่มาถึงที่นี่ให้สนิท”
“ขนทุกอย่างที่กินได้และใช้ได้ไปไว้ชั้นใต้ดินลบสี่กับลบห้าให้หมด”