“คุณกลับมาจากโลกนั้นได้ยังไง?”
ในที่สุดหลี่เหวินเฉียงก็เอ่ยปาก เสียงแหบพร่า คำถามพุ่งตรงเข้าประเด็น
สู่อวี้เล่าเรื่องที่เขาทำข้อตกลงกับชางฉิว โดยปิดบังส่วนที่ควรปิดบังไว้ทั้งหมด
“ในเผ่ามนุษย์ต้นไม้มีแท่นบูชาแปดเหลี่ยมอยู่แห่งหนึ่ง พวกเขาเรียกมันว่าประตูเขตแดน ซึ่งสามารถเปิดช่องทางมิติ เชื่อมต่อโลกต่าง ๆ เข้าด้วยกันได้”
“เผ่ามนุษย์ต้นไม้กำลังทำสงครามกับเผ่าแมลงที่รุกรานมา ผมช่วยพวกเขาใช้ศิลาจารึกสีดำแผ่นนั้นผนึกประตูเขตแดนไว้ พวกเขาก็สอนวิธีใช้ศิลาจารึกเปิดทางกลับบ้านให้ผม”
“ชื่อจริงของศิลาจารึกสีดำคือศิลาจารึกผนึกเขตแดน มันช่วยรักษาเสถียรภาพของมิติ ผนึกช่องทาง และปรับเทียบพิกัดได้”
“เพื่อเป็นการตอบแทน พวกเขายังให้ป้ายไม้ที่มีพละกำลังมหาศาลแฝงอยู่กับผมมาด้วย”
เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง จงใจเน้นน้ำเสียงให้หนักขึ้น
“พละกำลังที่ใช้สังหารผีเสื้อกลางคืนภัยพิบัติล้างโลก ยืมมาจากป้ายไม้แผ่นนั้น ไม่ใช่พลังของผมเอง”
เขาพูดประโยคนี้ช้า ๆ ชัดเจน
การยอมรับว่า “พละกำลังนี้ยืมมา” ปลอดภัยกว่าการปล่อยให้กั๋วฝู่คิดว่าเขามีพลังต่อสู้ระดับขั้นฟ้าไตรภพอยู่แล้วมาก
ยอดฝีมือขั้นสี่ที่ใช้ “พละกำลังที่ยืมมา” กับตัวตนลึกลับที่ “ปล่อยการโจมตีระดับขั้นฟ้าไตรภพได้ทุกเมื่อ” ทำให้กั๋วฝู่มีท่าทีต่อคนสองประเภทนี้แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ซี๋กั๋วชางฟังจนจบ แล้วเงียบไปหลายอึดใจ
“ตอนนี้ศิลาจารึกผนึกเขตแดนอยู่กับคุณหรือเปล่า?”