ยังไม่ทันที่เขาจะได้ทำอะไร โทรศัพท์จอพับที่วางอยู่บนเบาะข้างคนขับและหน้าจอด้านนอกแตกกระจายก็สว่างขึ้นมาเอง
สู่อวี้ไม่คิดว่าโทรศัพท์ยี่ห้อหัวเครื่องนี้จะพังขนาดนี้แล้วยังใช้ได้ ดูท่าจะล้ำหน้าเหนือใครจริง ๆ
เสียงสั่นเตือนดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย ทำลายความเงียบงันภายในห้องโดยสาร
“ข่าวด่วน: หลายพื้นที่ในประเทศเกิดแผ่นดินไหวอย่างกะทันหัน จุดกำเนิดแผ่นดินไหวอยู่ลึก...”
“อ่าวเกียวโตของประเทศญี่ปุ่นเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ระดับ 9.3 ภูเขาฟูจิปะทุ...”
“ชายฝั่งตะวันตกเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ระดับ 8.7 น้ำทะเลไหลทะลักเข้าฝั่ง...”
“หลายเมืองในประเทศอินเดียประสบแผ่นดินไหว เมืองชายฝั่งถูกคลื่นสึนามิยักษ์ถล่ม...”
ข้อความแจ้งเตือนตัวหนาสีแดงหลายรายการเบียดกันจนเต็มหน้าจอ
สู่อวี้คว้าโทรศัพท์ขึ้นมา กวาดตามองอย่างรวดเร็ว
ทั่วโลกไม่มีข้อยกเว้น แผ่นดินไหวสะเทือนพร้อมกันในเวลาเดียวกัน
แม้หลายพื้นที่จะมีระดับความรุนแรงไม่สูงนัก แต่จังหวะประหลาดที่เกิดพร้อมกันทั่วโลกนั้น ทำให้สู่อวี้รู้สึกเสียวฟันขึ้นมา
เรื่องทั้งหมดนี้ยืนยันอย่างชัดเจนถึงภาพเหตุการณ์ในอนาคตที่เขาได้เห็น
จากนั้น
เสียงแจ้งเตือนวีแชตก็ดังไม่หยุด
“ติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง!”
รูปโปรไฟล์การ์ตูนชื่อ “เด็กโง่น้อย” ที่ปักหมุดไว้กะพริบรัว แสดงให้เห็นว่ามีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านหลายข้อความ
“พี่ยู แผ่นดินไหวแล้วนะ (ToT)”
“ตึกหอพักพวกเราร้าวแล้ว ตอนนี้ทุกคนอยู่ที่สนามกีฬา หนาวจังเลย”
“ฮัลโหล ๆ ทำไมไม่ตอบล่ะ ตาลุงขี้เหม็น!”
......
“กลุ่มห้องเรียนพวกเราวุ่นวายกันหมดแล้ว พี่ยู รีบตอบฉันหน่อย ฉันเป็นห่วงพี่มากจริง ๆ!”
“ถ้ายังไม่สนใจฉันอีก ฉันจะ...จะร้องไห้ให้พี่ดูเลย! (ಥ﹏ಥ)”
......
เมื่อเห็นสติกเกอร์ถล่มเต็มหน้าจอ เส้นประสาทที่ตึงเครียดของสู่อวี้ก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
ยังดีที่ยังส่งสติกเกอร์ได้ แสดงว่าเจ้าตัวยังไม่เป็นอะไร
เขากำลังจะโทรกลับไป
แต่เสียงเรียกเข้าดังขึ้นเสียก่อน สู่อวี้จึงรีบรับสายทันที
“ตาลุงขี้เหม็น!”
เสียงนุ่มใสของเด็กสาวดังทะลุออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ เจือด้วยเสียงสะอื้นและความสั่นเครืออย่างชัดเจน