ลมหนาวราวกับมีดแล่กระดูก แทรกผ่านช่องหน้าต่างรถเข้ามาไม่หยุด
รถไฮบริดสัญชาติจีนที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นคันนี้แล่นฝ่ามาตลอดทาง ก่อนจะเลี้ยวขึ้นถนนออกจากเมืองได้ในที่สุด
หลังผ่านขอบเมืองใหม่เข้าสู่เขตเมืองเก่า สู่อวี้ก็พบว่าอาคารแถบนี้กลับยังอยู่ในสภาพค่อนข้างสมบูรณ์
กลุ่มอาคารเตี้ยในเขตเมืองเก่าช่วยต้านทานแรงถล่มไว้ได้เป็นส่วนใหญ่ สภาพถนนที่นี่จึงดีกว่าในเมืองใหม่มาก
สู่อวี้เหยียบเบรก
เขามองน้ำแร่สองขวดที่เหลืออยู่บนเบาะผู้โดยสารด้านหน้า กับคุกกี้หนึ่งห่อที่ไม่รู้ถูกทิ้งไว้ในรถตั้งแต่เมื่อไร
เสบียงน้อยเกินไป!
จากที่นี่ไปเมืองหยางเฉิง เมืองหลวงประจำมณฑล ยังต้องเดินทางอีกไกล แถมอุณหภูมิก็ลดลงไม่หยุด ของแค่นี้ไม่มีทางพอให้เขาไปถึงที่หมาย
“โครกคราก...”
คุกกี้หนึ่งห่อลงท้องไปแล้ว แต่ความหิวแสบร้อนในกระเพาะไม่เพียงไม่ทุเลา กลับยิ่งปั่นป่วนหนักขึ้นเพราะมีอาหารนิดเดียวมากระตุ้น
ร่างกายนี้เพิ่งผ่านการใช้งานจนเกินขีดจำกัด ตอนนี้เหมือนหลุมไร้ก้น ต้องการเชื้อเพลิงแคลอรีสูงมาเติมอย่างเร่งด่วน
สู่อวี้ถอยรถเข้าไปในตรอกตันที่กำแพงซึ่งพังลงมาสองข้างทางบังไว้เกือบครึ่ง
เพราะเขาจำได้ว่าในเขตเมืองเก่ามีถนนสายเก่าอยู่สายหนึ่ง เมื่อก่อนเป็นย่านคึกคักที่สุดของอำเภอ
แผงขายของกินเล่น ร้านชานม ร้านเสื้อผ้า... เบียดเสียดกันแน่นขนัด
ท้ายถนนยังมีซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่สองชั้นอยู่แห่งหนึ่ง
การไปเมืองหยางเฉิงเพื่อหาเจียงมู่มู่ย่อมสำคัญ แต่ถ้าหนาวตายหรืออดตายกลางทาง ก็กลายเป็นเรื่องน่าขัน
เขาต้องหาเสบียงที่จำเป็นก่อน
ทันทีที่ลงจากรถ เขาก็สัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่แทงกระดูกอีกครั้ง
สู่อวี้หดคอทันที ก่อนหันไปค้นเสื้อกาวน์สำรองจากเบาะหลัง พอคลุมลงบนตัวกลับรู้สึกว่าไม่เหมาะ
ตอนนี้อำเภอทั้งอำเภอเป็นเหมือนถังดินปืน สวมเสื้อกาวน์เดินอยู่บนถนนไม่ต่างอะไรกับหาเรื่องตาย
อคติในใจคนเป็นเหมือนภูเขาสูงชัน พอเห็นคนใส่เสื้อกาวน์ก็ปักใจว่าเป็นหมอ
ทั้งคนร้องขอความช่วยเหลือ พวกที่ใช้ศีลธรรมมาบีบบังคับ หรือแม้แต่คนที่อยากลากหมอไปตายเป็นเพื่อน ก็อาจฉีกเขาเป็นชิ้น ๆ ได้