ตั้งแต่ดึกเมื่อคืนจนถึงเช้าวันนี้ ทางตระกูลโจวไม่มีแม้แต่คนเดียวส่งข่าวมา
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการจัดคนมาแจ้งให้เขาไปสถานีรถไฟใต้ดินถนนหนานหู
ตามตรรกะของภารกิจทั่วไป ผู้พิทักษ์แกนกลางรังแมลงใต้ดินตายไปแล้ว ส่วนที่เหลือเขาก็อธิบายทุกอย่างไว้ชัดเจน
งานหยาบที่เหลือให้คนอื่นจัดการก็พอ ไม่จำเป็นต้องให้เขาไปคุมสถานการณ์อีก
ตอนแรกเขาคิดว่าตระกูลโจวคงเห็นว่าภารกิจจบแล้ว
แต่คำพูดซุบซิบเสียงเบาของเจ้าหน้าที่ฝ่ายส่งกำลังบำรุงสองสามคนใต้บังคับบัญชาของเฉียนต้าไห่ ซึ่งคุยกันตรงประตูโรงรถก่อนหน้านี้ กลับยังติดอยู่ในหัวไม่ยอมจางหาย
ช่วงใกล้รุ่ง ขบวนรถทหารจำนวนมากเคลื่อนเข้าประจำการที่สถานีถนนหนานหูตลอดทั้งคืน ตั้งด่านตรวจเข้มตลอดเส้นทาง แต่พอฟ้าสางกลับรีบเก็บกำลังถอนตัวไปจนเกลี้ยง
ทำไมกองทัพถึงยกกำลังเข้าประชิดอย่างกะทันหัน เพื่อเข้าควบคุมสถานีรถไฟใต้ดินที่ถูกเผาจนเหลือแต่ซากด้วยกำลัง?
หลังจากวุ่นวายกันอยู่หลายชั่วโมง ทำไมถึงถอนกำลังอย่างรวดเร็วอีก?
สู่อวี้หยุดนิ้วที่เคาะโต๊ะ ดวงตาพลันหรี่ลง
เขาลงมือสังหารด้วงเกราะชาดสีน้ำเงินตัวนั้นด้วยตัวเองในเขตแกนกลางของหลุมหลบภัย เก็บซากแมลงไป แล้วก็เอาวัตถุวิญญาณตามธรรมชาติที่ค้ำจุนรอยแยกอย่างเห็ดเพลิงไขกระดูกชาดไปด้วย
ทุกขั้นตอนทำอย่างหมดจดและรวดเร็ว
แต่ร่องรอยการต่อสู้อันโหดร้ายในที่เกิดเหตุไม่มีทางปกปิดได้
ขอเพียงมีคนที่รู้เบื้องลึกเรื่องรอยแยกต่างโลกและระบบนิเวศของเผ่าแมลงลงไปดูสักครั้ง ก็ต้องเดาได้แน่ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น