สู่อวี้จับพวงมาลัยไว้ ดวงตาเรียวสีทองกวาดมองใบหน้าหลากหลายสองข้างถนนผ่านกระจกหน้ารถอย่างเย็นชา
แทบทุกคนล้วนมีลักษณะบางอย่างที่ไม่ใช่ของมนุษย์ปกติปรากฏอยู่บนร่างกาย มากบ้างน้อยบ้าง
ริมถนน ชายวัยกลางคนเปลือยท่อนบนคนหนึ่งนั่งยอง ๆ ข้างแอ่งน้ำขัง พลางถูมือไปมา บนแผ่นหลังมีผิวหนังแข็งสีเทาผุดขึ้นมาเป็นบริเวณกว้าง ขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือ
หญิงสาวที่ยืนชิดข้างเขามีใบหูทั้งสองข้างผิดแผกจากโครงสร้างร่างกายมนุษย์โดยสิ้นเชิง ใบหูแหลมชี้ขึ้นด้านบน แม้แต่หลังใบหูก็ยังมีขนอ่อนสีน้ำตาลอมเหลืองสั้น ๆ ปกคลุมเป็นวง ซึ่งมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เธอก้มหน้า ใช้มือกดหูไว้แน่น ไหล่สั่นไม่หยุด
ไกลออกไป เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังทำท่าทางบางอย่างให้เพื่อนดู ยามอ้าปากหัวเราะก็เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมกว่าปกติอย่างชัดเจน
เพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน แขนทั้งสองข้างตั้งแต่ข้อศอกลงมา ผิวหนังเปลี่ยนเป็นสีเขียวเข้มประหลาด พื้นผิวมีเกล็ดแข็งละเอียดปกคลุมอยู่
การเปลี่ยนแปลงส่วนใหญ่ยังอยู่ในระยะเริ่มต้นด้วยซ้ำ ยังไม่ถึงเกณฑ์การแสดงลักษณะของขั้นศูนย์
แต่จำนวนคนกลับมากเกินไป
ในระยะสายตาของสู่อวี้ อย่างน้อยสามหรือสี่คนในทุกสิบคนต่างมีร่องรอยกลายพันธุ์ไม่มากก็น้อย
สู่หางที่นั่งอยู่เบาะหลังมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
“พี่ คนบนถนนนี่… ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้กันหมดแล้ว?”
น้ำเสียงของเขาเจืออารมณ์บางอย่างที่บอกไม่ถูก