เวลา 14:40 น. ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเซียงเจียง
ลมแม่น้ำคมกริบราวกับดาบเหล็กที่เฉือนกระดูก พัดพาเกล็ดน้ำแข็งเล็ก ๆ กระแทกใบหน้าจนเจ็บแสบ
สายน้ำไหลตัดผ่านตัวเมือง ช่วงแม่น้ำทอดยาวสุดลูกหูลูกตา มองไปทางไหนก็ไม่เห็นปลายทาง
สู่อวี้ทอดสายตามองไกล เห็นตาข่ายโลหะขนาดมหึมาขึงพาดแม่น้ำ เชื่อมกำแพงริมฝั่งทั้งสองด้านเข้าด้วยกัน
แนวป้องกันริมฝั่งทั้งสอง นอกจากไฟสปอตไลต์หนาแน่นกับหอป้อมปืนกลหนักแล้ว ยังมีฉมวกจับวาฬขนาดใหญ่ที่ติดสายเคเบิลเหล็กเส้นโต และกว้านกลไกอีกจำนวนมาก
“สายเคเบิลหนาขนาดนั้น...” จียวนฮ่าวซุกมือแดงก่ำจากความหนาวไว้ในแขนเสื้อ พลางสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง “ของที่ป้องกันอยู่ในแม่น้ำนี่ ตัวใหญ่ไม่ใช่เล่นแน่”
ในยุคที่ทุกสิ่งกลายพันธุ์ ในน้ำย่อมมีสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่ไม่รู้จักซ่อนอยู่มากมาย
“ไม่ได้มีไว้แค่ป้องกัน” แววตาสู่อวี้หรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะละสายตาจากกว้านกลไกเหล่านั้น
“ทางการกำลังวางแผนล่าสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ในน้ำอยู่ เนื้อสัตว์กลายพันธุ์ที่หยาบกระด้างและมีกลิ่นคาว ซึ่งกองทัพแจกให้นักวิวัฒนาการก่อนหน้านี้ตอนอยู่จุดกักกัน ส่วนใหญ่น่าจะจับขึ้นมาจากแม่น้ำสายนี้”
ทุกคนได้ยินแล้ว สีหน้าพลันเคร่งขรึม
สะพานคอนกรีตเสริมเหล็กทอดข้ามฝั่งทั้งสอง บนสะพานมีผู้คนเดินประปราย
ทุกคนเดินข้ามสะพานไปยังฝั่งตะวันออก แล้วผ่านตรอกซอกซอยที่ซับซ้อนอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดประตูเหล็กดัดที่พังยับเยินของชุมชนเฟิงซู่ก็ปรากฏขึ้นที่สุดสายตา