เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นภายในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ
หลี่อีอีชะงักอยู่กับที่ มองคนแปลกหน้ากลุ่มนี้ที่ร่วงลงมาจากฟ้า พอเห็นใบหน้าของคนที่พุ่งนำอยู่ด้านหน้าอย่างชัดเจน ร่างทั้งร่างก็แข็งค้างไปทันที
“สู่...สู่หาง?”
ริมฝีปากแห้งแตกของเธอขยับเล็กน้อย ราวกับเพิ่งตระหนักได้ว่าตอนนี้ตัวเองมอมแมมไปด้วยคราบสกปรก ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนถูกสุนัขแทะ
มือทั้งสองข้างหดเข้าไปในแขนเสื้อเก่าตัวโคร่งโดยไม่รู้ตัว พยายามซ่อนหลังมือที่เต็มไปด้วยแผลน้ำเหลืองจากความหนาว
เธอถอยหลังไปครึ่งก้าว แววตาไม่มีความยินดีที่ได้พบกันอีกหลังจากพลัดพรากเลยแม้แต่น้อย
หลังความกระอักกระอ่วนวูบหนึ่งที่หายไปในพริบตา แววตาของเธอก็ฉายความตะลึงและระแวดระวังอย่างสุดขีด ราวกับแมวจรจัด
“อีอี ฉันเอง!” สู่หางลุกขึ้นจากพื้น หยดเลือดกระเซ็นเปื้อนใบหน้า เขาตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ “ทำไมเธอถึงกลายเป็นแบบนี้?”
หลี่อีอีกลับไม่ตอบ สายตากวาดมองสู่อวี้กับคนอื่น ๆ อย่างหวาดระแวง ก่อนถามด้วยเสียงแหบพร่า
“พวกคุณ...เป็นใคร?”
ตรงโถงทางเดินด้านนอก จู่ ๆ ก็มีเสียงวัตถุกระแทกกันทึบหนักสองครั้ง ตามด้วยเสียงฝีเท้าสับสนอื้ออึงที่เร่งรีบหนีลงบันไดไปอย่างทุลักทุเล
สู่อวี้ยืนนิ่งอยู่ข้างประตู เขารู้ว่าหลินชิงลี่จัดการหางสองคนที่ตามพวกเขามาเรียบร้อยแล้ว
เขาเดินตรงเข้าไปในห้อง ก้มมองชายปากพล่อยที่กำลังพยายามลุกขึ้นจากพื้น
“ใครสั่งมา”