ยิ่งขบวนเดินลึกเข้าไป อุณหภูมิโดยรอบก็ยิ่งสูงขึ้น
จากความหนาวเหน็บกัดกระดูกที่ติดลบ 20 องศาตรงทางเข้า ทุกครั้งที่เดินลงไปอีกสิบกว่าเมตร ความรู้สึกอุ่นสบายก็เพิ่มขึ้นอีกระดับ
เมื่อเดินลึกเข้าไปได้ราว 200 เมตร สู่อวี้ก็เริ่มรู้สึกว่ามีไอน้ำควบแน่นอยู่ด้านนอกหน้ากาก
อุณหภูมิที่ร่างกายสัมผัสได้เพิ่มขึ้นเป็น 15 ถึง 18 องศาแล้ว
ลำแสงจากไฟคาดหัวกวาดผ่านผนังด้านหน้าโดยไม่ตั้งใจ สู่อวี้ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย
มีบางสิ่งงอกออกมาจากร่องกระเบื้องด้านหน้า
เส้นใยสีเทาขาวชอนไชออกมาจากรอยต่อ บางราวเส้นใยแมงมุม แต่กลับหนากว่าเส้นใยแมงมุมมาก
พวกมันแผ่ขยายไปตามกระเบื้องเย็นเฉียบ ถักทอเป็นโครงข่ายแน่นทึบ ปกคลุมผนังเรียบเดิมจนมีพื้นผิวคล้ายขนปกคลุมอย่างน่าขนลุก
สู่อวี้มองปราดเดียวก็รู้ว่านี่คือเส้นใยของเชื้อรา
ขบวนยังคงเดินหน้าลึกเข้าไป ชั้นเส้นใยเชื้อราทั้งสองข้างยิ่งหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
เส้นสีขาวที่เดิมบางราวเส้นผมพองขยายจนกลายเป็นเส้นใยหนาเท่าตะเกียบ
พวกมันแผ่ขยายจากรอยแยกบนผนังไปยังเพดานและพื้นอย่างบ้าคลั่ง ยึดครองพื้นที่ทุกตารางนิ้วให้เห็นกันชัด ๆ
เมื่อรุกคืบลงไปถึงระดับความลึก 300 เมตร
ผนังทั้งสองข้างของทางเดินถูกกลืนกินจนหมด กระเบื้องรถไฟใต้ดินที่เคยอยู่ตรงนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย
สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือชั้นเส้นใยเชื้อราหนาเป็นเซนติเมตร พื้นผิวขรุขระไม่สม่ำเสมอ สลับสีเทาขาว เหลืองหม่น และน้ำตาลเข้ม
ตามขอบและซอกเว้าของชั้นเส้นใยเชื้อรา มีเห็ดขนาดเล็กใหญ่ผุดขึ้นมาประปราย