หนานจื้ออี้พยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะพูดเสริมว่า "อเล็ตต้าเพิ่งออกไปเมื่อครู่นี้ เธอให้ฉันมาบอกคุณว่าเป็นเช่นนั้น"
พูดจบ เธอก็หันไปมองกลุ่มของหลินเสวี่ยเจิน ก่อนจะถามด้วยรอยยิ้มหยัน "ยังไงล่ะ? พวกคุณยังไม่ยอมเลิกคิดอีกหรือ?"
หลินเสวี่ยเจินพอเห็นหนานจื้ออี้ ก็มั่นใจในข้อสันนิษฐานในใจทันที
นางโมโหพลางชี้นิ้วไปที่หนานจื้ออี้ พลางด่าว่า "หนานจื้ออี้ มันเป็นฝีมือของเจ้าจริง ๆ ด้วย ที่แอบเล่นลับหลัง จงใจให้อเล็ตต้าหลบไม่ยอมพบพวกเรา!!"
หนานจื้ออี้ถูกนางปฏิบัติแบบนี้ไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้งแล้ว ตอนนี้เลยขี้เกียจปฏิเสธ
นางพูดตรง ๆ ว่า "ใช่แล้ว แล้วจะทำไม? เมื่อรู้แล้วก็ควรรู้จักกาลเทศะเสียบ้าง ไสหัวไปให้ไกล ๆ อย่าได้มารบเร้าตื๊อไม่เลิก อเล็ตต้าไม่ใช่ใครที่จะยอมช่วยรักษาให้ทุกคนนะ!"
คำพูดนั้นทำให้หลินเสวี่ยเจินเดือดเป็นฟืนเป็นไฟทันที
ส่วนหนานหว่านเยว่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็แสดงสีหน้าอึดอัดใจขึ้นมาทันที ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าขั้นหนึ่งแล้วพูดว่า "น้องจื้ออี้ เหตุใดจึงต้องบีบบังคับกันถึงเพียงนี้? เรื่องเมื่อหลายปีก่อน ฉันไม่กล้าโทษคุณหรอก แต่… ฉันก็ทุกข์ทรมานมากพอแล้ว เหตุใดคุณถึงยังทำกับฉันเช่นนี้?"
ยามเอื้อนเอ่ยคำนี้ น้ำตาก็ไหลพรากออกมาโดยไร้วี่แววล่วงหน้า ความชำนาญนั้นราวกับไปแสดงละครทีวีได้เลยทีเดียว ตำแหน่งนักแสดงนำยอดเยี่ยมต้องยกให้เป็นของนางอย่างไม่ต้องสงสัย
เซิ่งซืออวี่รังเกียจท่าทางเช่นนี้ของนางที่สุด โกรธจนแทบจะด่าคน
ทว่าหนานจื้ออี้กลับยื่นมือไปห้ามนางไว้
นางมองหนานหว่านเยว่อย่างเย็นชา แล้วยิ้ม "บีบคั้นเธองั้นเหรอ? หนานหว่านเยว่ คำพูดบางอย่าง อย่าเอ่ยปากพร่ำเพรื่อไปเรื่อย สำหรับฉันแล้ว เธอก็เป็นแค่คนแปลกหน้าคนหนึ่ง ยังไม่คู่ควรให้ฉันต้องเสียเวลาแม้แต่น้อยนิด"