ซ่งลี่ชินดูไม่ร้อนรนเหมือนเมื่อครู่แล้วจริง ๆ
เงินห้าหมื่นล้านนี้ ไม่ใช่ว่าตระกูลตี้จะให้ไม่ได้ แต่จำนวนเงินมหาศาลขนาดนี้ ก็ใช่ว่าจะควักออกมาได้ง่าย ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น จุดประสงค์ของหนานจื้ออี้ก็เพื่อกลั่นแกล้งพวกเขา ถึงได้เรียกราคานี้!
ต่อให้ตระกูลตี้ร่ำรวยมหาศาลเพียงใด ก็ไม่ยอมขาดทุนแบบนี้หรอก!
ดังนั้น บรรยากาศจึงอึดอัดลงเช่นนี้...
หนานจื้ออี้มองภาพนี้ ความคิดพลุ่งพล่านไม่อาจควบคุม สมองเริ่มหนักอึ้ง ความเหนื่อยล้าก็ถาโถมหนักขึ้นเรื่อย ๆ
หากยังยืดเยื้อต่อไปอีก นางคงทนไม่ไหว ดังนั้น จึงพูดอย่างเย็นชาว่า “ทำไม? ยังคิดไม่ตกว่าหรือ? งั้นรอให้ประธานตี้คิดได้แล้วค่อยมาหาฉันก็แล้วกัน”
พูดจบ หนานจื้ออี้ก็เดินผ่านตี้ซื่อจิ่งไป ไม่รีรอแม้แต่น้อย ภายใต้สายตาของผู้คนมากมาย
เซิ่งซืออวี่เห็นดังนั้นก็เป็นห่วงร่างกายเพื่อนสาว รีบจะตามไป
แต่ก็สายไปเสียแล้ว
ตี้ซื่อจิ่งก้าวยาว ๆ ตามออกไปนอกประตู ถึงหน้าประตูโรงพยาบาลก็คว้าข้อมือของหนานจื้ออี้ไว้
เขาออกแรงที่มือ บังคับให้หญิงสาวหยุดฝีเท้า
หนานจื้ออี้ก็เหนื่อยล้าอยู่แล้ว ไม่มีความอดทน พอถูกขัดขวางเช่นนี้ ไฟโทสะก็ปะทุขึ้นในใจ ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมา เอ่ยอย่างเดือดดาลว่า “แกจะเอายังไง!!!”
ตี้ซื่อจิ่งถูกตวาดจนหน้าถมึงทึง
แต่มือก็ยังไม่ปล่อย ดวงตาสีดำขลับจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายเขม็ง เอ่ยสองคำอย่างเย็นชาว่า “ยังไง”
“แกยังไง?”
สีหน้าหนานจื้ออี้เย็นชามาก มือก็เริ่มดิ้นรน!
แต่ยิ่งออกแรง ก็ยิ่งดิ้นไม่หลุด!
อารมณ์ของนางระเบิดออกมาจนหมดสิ้น ไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป ร้องตะโกนว่า “แต่ฉันพอแล้ว! ตี้ซื่อจิ่ง ฉันไม่ได้เป็นหนี้อะไรแก ตั้งแต่ตอนที่เราหย่ากันเมื่อหลายปีก่อน เราก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว! ที่กลับประเทศครั้งนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องบริษัท แล้วก็ความร่วมมือ ฉันก็ไม่เคยคิดจะมาเกี่ยวพันอะไรกับแกอีกเลย!”