“อ๊าก!!!”
หลิงมู่เหย่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทันที
แววตาดุดันในดวงตาของตี้ซื่อจิ่งยังไม่จางหาย
ช่วงนี้เขาเองก็พักผ่อนไม่เพียงพอ แถมการสืบเรื่องราวในต่างแดนของหนานจื้ออี้ ยังทำให้ในใจเขาอัดแน่นไปด้วยความหงุดหงิด
ดังนั้น เมื่อเห็นหนานจื้ออี้ถูกกระทำเช่นนั้น โทสะจึงพลุ่งพล่านออกมาจากอก ไม่อาจระงับไว้ได้
บอดี้การ์ดตระกูลหลิงได้สติขึ้นเมื่อได้ยินเสียงร้องของหลิงมู่เหย่
เหตุการณ์เมื่อครู่เกิดขึ้นเร็วเกินไป พวกเขาตอบสนองไม่ทัน
ตอนนี้เห็นนายตัวเองบาดเจ็บ จึงสะดุ้งตื่น ตกใจรีบกรูเข้าไปช่วย
ทว่า โจวอี้ไม่เปิดโอกาสให้พวกนั้นเลย
เขาขวางอยู่ข้างกายตี้ซื่อจิ่งโดยตรง
พอบอดี้การ์ดพวกนั้นพุ่งเข้ามา เขาก็เตะกระเด็นไปทีละคน ทุ่มด้วยท่าโอโซโตะ การิ เตะเฉียง เตะกลับหลัง... ชายฉกรรจ์เจ็ดแปดคน เขารับมือได้อย่างสบาย ฝีมือน่ากลัวยิ่งนัก
ไม่นาน คนกลุ่มนั้นก็นอนราบกับพื้น ขยับตัวไม่ได้
หนานจื้ออี้ที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ถึงกับอึ้ง!
ส่วนหลินจือจือและเซิ่งซืออวี่ก็อ้าปากค้างเช่นกัน!
ตอนนี้เอง หลิงมู่เหย่ก็เริ่มรู้สึกตัวจากความเจ็บปวด
เขามองตี้ซื่อจิ่ง ใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาพลุ่งพล่านด้วยโทสะ ฟันกรามแทบจะบดขยี้ แผดเสียงคำรามว่า “ตี้ซื่อจิ่ง! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”
พูดพลางยังดิ้นรนอย่างสุดแรง
ปกติเขาหยิ่งยโส ไม่ว่าไปไหนก็มีแต่คนคอยประคบประหงม
ตอนนี้ถูกคนกดขี่ไว้เช่นนี้ มันทรมานกว่าตายเสียอีก!
ตี้ซื่อจิ่งมองลงมายังชายที่ใบหน้าเปื้อนเลือดด้วยท่าทีสูงส่ง เอ่ยเสียงเย็นว่า “หลิงมู่เหย่ ข้าควรเคยเตือนเจ้าแล้ว อย่าแตะต้อง ZELING เจ้าลืมคำเตือนของข้าแล้วหรือ?”