ทางฝั่งหนานจื้ออี้ ระหว่างเดินทางกลับ ทุกคนยังคงตื่นตระหนกไม่หาย
รถแล่นไปได้สักพัก
หลินจือจือที่นั่งเบาะหลังตบอกตัวเอง เหมือนเพิ่งตั้งสติได้ พึมพำว่า "เมื่อกี้ทำฉันตกใจแทบตาย ในห้องวีไอพี บรรยากาศตอนนั้น... หัวใจฉันแทบกระเด็นออกจากอก! แต่ว่า เมื่อเทียบกับหลิงมู่เหย่แล้ว... รู้สึกว่าประธานตี้ของเราน่ากลัวกว่าเป็นไหนๆ"
"ตอนนั้นฉันนึกว่าเขาจะฆ่าหลิงมู่เหย่ทิ้งเสียอีก!"
"แต่ต้องยอมรับว่าประธานตี้เท่สุดๆ ไปเลย โอ๊ยยย แค่คิดยังขาสั่น..."
พูดจบ เธอก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบคว้าหมอนอิงเบาะคนขับ เอ่ยอธิบายกับหนานจื้ออี้ "จื้ออี้ เธออย่าเข้าใจผิดนะ ฉันไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับประธานตี้สักนิด แค่รู้สึกประทับใจเฉยๆ! ฉันเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่ง..."
เมื่อเห็นหลินจือจือที่แทบจะกลายเป็นคนละคนแล้ว เซิ่งซืออวี่ก็หลุดหัวเราะ เห็นด้วยเป็นครั้งแรก "ก็เท่จริงๆ นั่นแหละ ตอนเขาลงมือ กลิ่นอายที่แผ่ออกมามันบีบคั้นจนคนตัวอ่อนยวบจริงๆ... ตี้ซื่อจิ่งก็ทำเรื่องดีๆ สักทีสิ! คืนนี้ฉันพอจะเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อเขาบ้างแล้ว!"
"ประธานตี้ของพวกเรา เมื่อก่อนไม่ดีหรือคะ?"
หลินจือจือเกาะพนักเก้าอี้ ถามด้วยความสงสัย
เซิ่งซืออวี่บ่น "ถ้าดีจริง พวกเขาจะหย่ากันได้ไงล่ะ? ตี้ซื่อจิ่งเมื่อก่อนน่ะ ผู้ชายเลวๆ ชัดๆ!"
หนานจื้ออี้ฟังแล้วก็รู้สึกขำ
เธอยอมแพ้ให้สองคนนี้จริงๆ
แต่ว่า ต้องยอมรับว่าสิ่งที่ตี้ซื่อจิ่งทำในคืนนี้ ทำให้ในใจของเธอสั่นไหวไม่น้อยเช่นกัน